Tρεμόπουλος

Το ζήτημα της αντιμετώπισης του σκοπιανού προβλήματος, τελικά είναι πιο δύσκολο στο εσωτερικό και όχι στο εξωτερικό. Ο λόγος είναι ότι πολιτικοί σχηματισμοί , και εννοώ τους οικολόγους του κ. Τρεμόπουλου δείχνουν να παίρνουν υψηλά ποσοστά του εκλογικού σώματος, εκμεταλλευόμενοι το θετικό φορτίο της λέξης «οικολογία», χωρίς όμως να γίνεται αντιληπτές από τους «δυνάμει» ψηφοφόρους τους, οι αντεθνικές –ναι, αντεθνικές- τους θέσεις γύρω από το σκοπιανό. Αυτό το αντιλήφθηκα από τον κοινωνικό μου περίγυρο, στον οποίο παρατήρησα πλήρης άγνοια γι΄ αυτό το θέμα. Λίγο-πολύ, θεωρούν τον κ. Τρεμόπουλο και το κόμμα του, ως κάτι cool τύπους, που κάνουνε ποδήλατο, πεζοπορία, και γενικώς ενδιαφέρονται για το περιβάλλον, άρα ανθρώπους καλούς και χρήσιμους για την κοινωνία μας, και πάντως όχι επικίνδυνους.
Είναι σίγουρο λοιπόν, σε περίπτωση που επαληθευτούν οι δημοσκοπήσεις, ότι ένα σημαντικό κομμάτι από αυτούς που θα τους ψηφήσει, θα έχει πλήρη άγνοια για το πραγματικό τους πρόσωπο σε ότι αφορά το Μακεδονικό, αλλά και για την μειονότητα της Θράκης (δείτε εδώ τις γνωστές ήδη δηλώσεις Καφετζόπουλου)
Βέβαια, θα πρέπει να συνεκτιμηθεί ότι η ψήφος για τις ευρωεκλογές είναι μια ψήφος «χαλαρή» σε σχέση με την ψήφο για τις εθνικές εκλογές, αλλά αυτή η πραγματικότητα δεν πρόκειται να κάνει τους Σκοπιανούς να προβληματισθούν, εφ΄όσον θα υπάρξει ευρωβουλευτής από ελληνικό(;) κόμμα, που συνειδητά θα αποδέχεται τους Σκοπιανούς ως «Μακεδόνες», και έτσι θα λειτουργεί ως σκοπιανό δεκανίκι μέσα στην ευρωβουλή. Οι πανηγυρισμοί τους –στα κρυφά βέβαια- θα είναι ουρανομήκεις.
Ιστορικά, και νομοτελειακά αν θέλετε, σε όλων των ειδών τις αντιπαραθέσεις ένα ισχυρό όπλο στα χέρια των αντιτιθεμένων πλευρών είναι η ύπαρξη μιας Πέμπτης Φάλαγγας (κάθε τύπου και υφής) στο ταμπλώ του αντιπάλου, που θα δρά αποσταθεροποιητικά στο «όλον» του, είτε αυτό το «όλον» λογίζεται αριθμητικά είτε ψυχικά.
Η περίπτωση Τρεμόπουλου λοιπόν, λειτουργεί στο ταμπλώ μας, ως τέτοια περίπτωση. Είναι ένας ύφαλος στα εθνικά μας ύδατα, και ως τέτοιος πρέπει να αντιμετωπισθεί. Χαρτογράφηση, γνωστοποίηση, παράκαμψη.
Από την άλλη μεριά, όσους ψήφους και αν πάρουν οι Τρεμόπουλοι και οι λοιποί τεθλιμμένοι (των Σκοπίων) συγγενείς, όπως Μάνος, Δήμου, Φιλελεύθερη Συμμαχία, Τόξα-μόξα και λοιπές σκοπιανές παραφυάδες, να ξέρουν ότι θα συνεχίσει να υπάρχει απέναντι τους το «όλον» των Ελλήνων.
Η Μακεδονία είναι πολύ ακριβή για τους ιστορικά νόμιμους δικαιούχους της. Τούς ¨Ελληνες.
Εξ΄άλλου, δεν κατοικούν όλοι στην Οδό 5ης Φάλαγγας

"...πάλι δικά μας θάναι"

Πάρθεν η Ρωμανία

Έναν πουλίν, καλόν πουλίν εβγαίν' από την Πόλην
ουδέ στ' αμπέλια κόνεψεν ουδέ στα περιβόλια,

επήγεν και-ν εκόνεψεν α σου Ηλί' τον κάστρον.

Εσείξεν τ' έναν το φτερόν σο αίμα βουτεμένον,

εσείξεν τ' άλλο το φτερόν, χαρτίν έχει γραμμένον,

Ατό κανείς κι ανέγνωσεν, ουδ' ο μητροπολίτης

έναν παιδίν, καλόν παιδίν, έρχεται κι αναγνώθει.

Σίτ' αναγνώθ' σίτε κλαίγει, σίτε κρούει την καρδίαν.

"Αλί εμάς και βάι εμάς, πάρθεν η Ρωμανία!"

Μοιρολογούν τα εκκλησιάς, κλαίγνε τα μοναστήρια

κι ο Γιάννες ο Χρυσόστομον κλαίει, δερνοκοπιέται,

-Μη κλαίς, μη κλαίς Αϊ-Γιάννε μου, και δερνοκοπισκάσαι

-Η Ρωμανία πέρασε, η Ρωμανία 'πάρθεν.

-Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο.

Το cummulus θάθελε να γράψει κάτι σήμερα για την επέτειο της Αλώσεως.
Δυστυχώς, το γεγονός υπερβαίνει τις δυνατότητες έκφρασης του γραπτού λόγου που διαθέτει
Παρ΄όλα αυτά θα τολμήσει η πένα του να ψελλίσει ότι, δεν εάλω η Πόλις. Οσο θα υπάρχει πατριαρχείο στην Βασιλεύουσα, έστω και με οικουμενίζοντα πατριάρχη η Πόλις δεν «εάλω» Δεν μπορεί να «εάλω». "Εάλω" τα τείχη της," εάλω τα κτήρια της, οι δρόμοι της οι κρήνες της, οι ναοί της, δεν "εάλω" όμως ο Δικέφαλος Αετός. Κάπου είναι κουρνιασμένος με μαζεμένα τα φτερά του, και περιμέμνει. Περιμένει πότε ο Μαρμαρωμένος Βασιληάς ζωντανέψει και ξαναπάρει το σπαθί του. Τότε θα ξαναπετάξει. Στα τείχη ο Βασιληάς, και στα ουράνια ο Δικέφαλος Αετός, Τότε ῾..πάλι δικά μας θάναι.¨ Καί τότε θα τελειώσει η Θείας Λειτουργία που έμεινε στην μέση- στον χερουβικό ύμνο-και τότε θάβγει ο παπάς με τ΄αγιο δισκοπότηρο στο χέρι να κοινωνήσει τα ευζωνάκια. Δεν είναι ψέμματα..αλήθεια είναι...

Από την απάντηση του αυτοκράτορα μας προς τους πρέσβεις του Μωάμεθ, στις αρχές απρίλιου του 1453 .

...Τὸ μὲν τὴν πόλιν σοί δούναι, οὐκ ἐμού εστί οὐδέ ἄλλων τῶν κατοικούντων ἐν ταύτη. Κοινή γὰρ γνώμη πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν και οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν.

Είναι ιδιαίτερα συγκινητικό ότι ο Ελληνικός Στρατός, ως φορέας ιστορικής μνήμης εδώ, χρησιμοποιεί δύο επιμέρους τμήματα της παραπάνω απάντησης για να τα καθιερώσει ως ρητά, στα εμβλήματα δύο μεγάλων μονάδων του.

To "Ού φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν" για το Γ΄Σώμα Στρατού,το οποίο στο έμβλημα του έχει και την σημαία των Παλαιολόγων με υπόβαθρο το εθνόσημο, και το, "Πάντες αὐτοπροαιρἐτως άποθανοῦμεν" για την ΧΙ Μηχανοκίνητη Μεραρχία Πεζικού, στο έμβλημα της οποίας διακρίνεται ο δικέφαλος αετός, πάνω από τείχη. Και οι δύο επιλογές είναι άριστες. Πόσοι το ξέραμε;;

Ακούστε, τον Μαρμαρωμένο Βασιληά

Μνημόσυνο Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου

Σε πολλές εκκλησίες την κυριακή που μας πέρασε, πραγματοποιήθηκαν μνημόσυνα στην μνήμη του αυτοκράτoρα Κωνσταντίνου ΙΑ΄ του Παλαιολόγου. Μνημόσυνο έγινε και στην ενορία μας, απ όπου και η φωτογραφία. Σημείο προσοχής. Στην φωτό βλέπετε τα κόλλυβα και την φωτογραφία του Κωνσταντίνου, πάνω σε σημαία με τον δικέφαλο. Συνήθως, τα κόλλυβα και η φωτογραφίες τοποθετούνται πάνω σε λευκό τραπεζομάντηλο. Η αλλαγή, από το άσπρο -κοινό -τραπεζομάντηλο, στην σημαία με τον δικέφαλο δείχνει και την "ιδιαιτερότητα" του μνημοσύνου.

Με την ευκαιρία αυτή, ας σημειώσουμε ότι ο Κωνσταντίνος ΙΑ' υπήρξε αυτοκράτωρας της Κωνσταντινούπολης από το 1449 έως φυσικά την ημέρα της Αλωσης. Σκοτώθηκε στην πύλη του Ρωμανού, μαχόμενος γενναία ως απλός στρατιώτης.

Γράφει ο Καρυωτάκης:

Και ρίχτηκε με τ' άτι του μες στων εχθρών τα πλήθια, το πύρινο το

βλέμμα του σκορπούσε την τρομάρα, και το σπαθί του τη θανή.

Στα χάλκινά του στήθια, εξέσπασε η όργητα σε βροντερή κατάρα.

Εθόλωσαν τα μάτια του.

Τ' αγνό το μέτωπό του, θαρρείς ο

φωτοστέφανος της Δόξας τ' αγκαλιάζει.

Κι έπεσε χάμου ο Τρανός! Θρηνήστε το χαμό του.

Μα, μη! Σε τέτοιο θάνατο ο θρήνος δεν ταιριάζει

και συνεχίζει τώρα ο Ελύτης:

"Θε μου, και τώρα τι Που ΄χε με χίλιους να παλέψει χώρια

με τη μοναξιά του

Ποιος; Αυτός που ΄ξερε μ΄ ένα λόγο του να δώσει ολάκερης της γης

να ξεδιψάσει

Τι; Που όλα του τα ΄χαν πάρει και τα πέδιλά του τα σταυρόδετα

με το τρικάνι του το μυτερό και το τοιχίο που κουβαλούσε κάθε

απομεσήμερο να κρατάει τα γκέμια ενάντια στον καιρό σαν

ζόρικο και πηδηχτό βαρκάκι...

Μεσημέρι από νύχτα

Και μητ΄ ένας πλάι του

Μονάχα οι λέξεις του οι πιστές που ΄σμιγαν όλα τους τα χρώματα

να αφήσουν μες στο χέρι του μια λόγχη από άσπρο φως...

πάντοτε με μια λέξη μες στα δόντια του άσπαστη κειτώμενος

Αυτός, ο τελευταίος Έλληνας!"

Οι Οθωμανοί ανακάλυψαν την σορό του από τις περικνημίδες του, στις οποίες, "κατ' έθος" οπως σημειώνει ο χρονικογράφος της Αλωσης, Φραντζής, υπήρχαν αποτυπωμένοι ως διακοσμητικά στοιχεία, δικέφαλοι αετοί. (¨Τα πέδιλα του τα σταυροδετα¨ κατά τον Ελύτη) Ο χώρος της ταφής του παραμένει άγνωστος μέχρι σήμερα. Το γεγονός αυτό, προσωποποίησε στον Αυτοκράτορα, τους πόθους του ελληνισμού για την εθνική του αποκατάσταση . Οι θρύλοι λένε ότι ο Αυτοκράτορας δεν σκοτώθηκε, αλλά βρίσκεται μαρμαρωμένος σε μιά μυστική σπηλιά, και περιμένει την κατάλληλη ώρα κατά την οποία άγγελος Κυρίου θα του δώσει το σπαθί, για να ξαναπάρει την Πόλη.

Ο θρύλος αυτός, έγινε βεβαιότητα στην πένα του Γεωργίου Βιζυηνού, και τον βάζει στα λόγια της γιαγιάς, όταν αυτή μιλάει με την εγγονούλα της:

-Tον είδες με τα μάτια σου γιαγιά τον Βασιλέα ή μήπως και σε φάνηκε, σαν όνειρο να πούμε, σαν παραμύθι τάχα;
-Τον είδα με τα μάτια μου, ωσαν και σένα νέα, πα να γενώ εκατό χρονών κι΄ακόμα το θυμάμαι σαν νάταν χθές μονάχα Στην Πόλη στην Χρυσόπορτα, στον πύργον από κάτου , είναι ένα σπήλαιο πλατύ, στρωμένο σαν παλάτι, σαν άγιο παρακλήσσι.
Κανένας Τούρκος δε μπορεί να κρατηθεί κοντά του, κανείς της σιδερόπορτας να έβρει το μονοπάτι,Μόνον κανένας χριστιανός(..)περνα απ΄αυτό κρυφά-κρυφά(…) Ετσι και γώ (…) πήγα και προσκύνησα. (…)Είδα: (..)την φεγγαρόχλωμη του βασιλέωςς χάρη που με κλεισμένα βλέφαρα εξαπλωμένος μένει στην αργυρή του κλίνη:
- Απέθανε γιαγιά;
- Ποτέ παιδάκι μου! Κοιμάται, κοιμάται μόνο! Τη χρυσή κορώνα στο κεφάλι, το σκπήπτρο του στο χέρι.(…)
- Και τώρα πιά δεν ημπορεί, γιαγιάκα να ξυπνήσει;
- Ω βέβαια! Καιρούς καιρούς σηκώνει το κεφάλι, (…) και βλέπει αν ήρθεν η στιγμή, ποχ΄ο Θεός ορίσει, και βλέπει αν ήρθεν άγγελος για να του φέρει πάλι το κοφτερό σπαθί του.
- Και θα ΄ρθει , ναι, γιαγιάκα μου;
- Θάρθει παιδί μου θάρθει(…)

Δεν τόπε όμως μόνο η γιαγιά, τό λέει κι ο Καρυωτάκης:

Μαρμαρωμένε Βασιλιά, πολύ δε θα προσμένεις.

Ένα πρωί απ' τα νερά του Βόσπορου κει πέρα

θε να προβάλει λαμπερός, μιας Λευτεριάς χαμένης,

ο ασημένιος ήλιος. Ω, δοξασμένη μέρα!

Τον θρύλο όμως του Μαρμαρωμένου Βασιληά, τον εξέφρασε ως πολιτική θέση ο Κολοκοτρώνης, που μαθαίνοντας ότι έρχεται σαν βασιληάς ο Οθων, είπε:

-Εχουμε βασιληά, τον Κωνσταντίνο στην Πόλη.

Ελα να φύγουμε.

Ελα να φύγουμε μαζί.

Εκεί που γεννιούνται οι Ποταμοί,

να μας πάνε στους κάτω Κάμπους.

Εκεί που γεννιούνται τα Σύννεφα,

να μας γυρίσουν στα ψηλά Βουνά.

Εκεί που γεννιούνται τα Κύματα,

να μας στείλουν στις πέρα Θάλασσες.

Εκεί που γεννιούνται τ΄Αστρα,

να γίνουμε άστρα στον Ουρανό.

Εκεί βαθειά στην Καρδιά μου,

να μείνεις φυλακισμένη για πάντα.

Εν Τούτω Νίκα

Μνήμη των Αγίων Ισαποστόλων, Βασιλέων Κωνσταντίνου και Ελένης

Χρόνια Πολλά στους Κωνσταντίνους και στις Ελένες.

Oλική Επαναφορά

Επί υπουργείας της κ. Γιαννάκου, παρουσιάσθηκε το γνωστό και ανιστόρητο βιβλίο της στ΄δημοτικού. Το γεγονός ξεσήκωσε μποφώρ αντιδράσεων από την κοινωνία και τους φορείς της, και ζητήθηκε η απόσυρση του. Περιέργως , και παρά την ένταση αυτών των μποφώρ, η κ. Γιαννάκου επέμενε στην άποψη της, έως του σημείου ν΄αντικατασταθεί, και έτσι να γίνει η απόσυρση του βιβλίου.

Σημεία προσοχής στην όλη υπόθεση.
1) Η υψηλής ένταση υποστήριξη της κ. Γιαννάκου στο βιβλίο.
2) Η επί μακρόν στήριξη της ίδιας από τον πρωθυπουργό, παρά το γεγονός ότι η εμμονή της στο βιβλίο δημιουργούσε προβλήματα στην κυβέρνηση, και ότι αντικαταστάθηκε, όταν πια οι αντιδράσεις δεν καταλάγιαζαν
3) Το γεγονός ότι η κ. Γιαννάκου δεν συμφώνησε ποτέ με την άποψη της κοινωνίας για το ανιστόρητο του βιβλίο, αφού η απόσυρση του δεν έγινε από αυτήν την ίδια, αλλά από τον αντικαταστάτη της, αλλά ούτε και έκανε κάποια σχετική δήλωση αργότερα. Ητανε δηλαδή, και παραμένει σε αντίθεση με την κοινωνία για το θέμα αυτό
4) Στις πρώτες, μετά τα γεγονότα του βιβλίου εκλογές, η αντίθεσης της κοινωνίας φάνηκε καθαρά, αφού η κ. Γιαννάκου δεν κατάφερε να εκλεγεί στην βουλή.

Δικαιούμαι λοιπόν ν΄αναρωτηθώ, γιατί υπάρχει αυτή η προσπάθεια Ολικής Επαναφοράς της κ. Γιαννάκου στην ενεργή πολιτική ζωή; Γιατί επιλέχθηκε μάλιστα, ο εύκολος τρόπος, δηλαδή το να μην εκτεθεί πάλι σε εκλογές; Γιατί δεν είναι αρκετό το να εκλεγεί μόνον, αλλά έπρεπε να τοποθετηθεί σε προβεβλημένη θέση, ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου; Πως –ως ευβουλευτίς- θα κινηθεί σε πολιτικές που (θα) προωθούν αντιλήψεις σύμφωνες η αντίστοιχες ή παράλληλες με την Ρεπούσεια αντίληψη περί Ιστορίας;
Ξαναρωτάω λοιπόν, προς τι, η Ολική Επαναφορά της κ. Γιαννάκου,

Ο Πλοίαρχος Φλέτσερ

Ο πλοίαρχος Φλέτσερ

Ο Γερμανός εμποροπλοίαρχος Φλέτσερ, εξώκειλε στον Ματαπά με το φορτηγό ΅Σχέλδ΅, γιατί λόγω ομίχλης δεν μπόρεσε επί μέρες να κατεβάσει τον ήλιο με τον εξάντα. Τρελλάθηκε και πέθανε στον Πειραιά από ηλίαση.


Ο πλοίαρχος Φλέτσερ έριξε το ¨Σχελδ¨ στον Ματαπά
μια μέρα που των θαλασσών παλεύαν τα στοιχεία,
γιατί ήλιος δε φαινότανε το στίγμα του να βρεί
ούτε μπορούσε απ΄ τις στεριές να πάρει αντιστοιχία

Κι αυτό, στο μέρος που έπεσεν εσφήνωσε βαθιά,
τόσο που οι βράχοι οι μυτεροί με μιάς το καταστρέψαν,
μα τίποτ΄ απ΄ το πλήρωμα δεν έπαθε κανείς
κι΄ όλοι με κάποιο ρυμουλκό στον Πειραιά γυρίσαν

Σε λίγες μέρες φύγανε, τρισάθλιοι ναυτικοί,
μια μελαγχολική, στυγνά θλιμμένη συνοδεία,
κι΄έμεινε ο Φλέτσερ μοναχά, ζητώντας στο πιοτό
την πίκρα του στα βρωμέρα να παιξει καφωδεία

Κοντός, με το πηλίκιο του, το γείσο το χρυσό,
και μετα΄τεσσερα χρυσά γαλόνια του, τ΄αστέρια,
έμπαινε μόλις άρχιζε ν΄απλώνεται η νυχτιά,
και την αυγή αναίσθητο τον βγάνανε στα χέρια

Μα τα γαλόνια ξέφτισαν και σχίστηκε η στολή,
τα ωραία του ρούχα επούλησε, την πέτσινη του τσάντα,
κι΄ ένα εργαλείο εκράτησε μονάχα, ναυτικό,
το όργανο εκείνο που μετράν τον ήλιο, τον εξάντα

Η στεναχώρια και το αλκοόλ δουλεύοντας σιγά,
μέρα τη μέρα σ΄έναν χαίνον χάσμα τον ωθούσαν.
Τρελλάθηκε. Τον πείραζαν στους δρόμους τα παιδιά,
κι΄ οί ψείρες πάνω στα ξανθά του γένεια επερπατούσαν.

Όταν ο ήλιος εφλόγιζε τον αττικό ουρανό,
αυτός με τον εξάντα του στο χέρι εξεκινούσε,
το ύψος γοργά υπολόγιζε σε μια μαούνα ορθός,
κι΄ ύστερα αισχρά μουντζουρώνοντας τον ήλιο, εβλαστημούσε.

Μια κάπια μέρα βλέποντας με τ΄όργανο ψηλά,
έφυγε για το σκοτεινό λιμάνι του θανάτου,
ενώ σιγά σαν πάντοτε, φαιδρός και φλογερός,
ο ήλιος την κανονική διέσχιζε τροχιά του.

Ν Καββαδίας
Από την συλλογή ΅ΜΑΡΑΜΠΟΥ΅

Γλωσσάρι.
Στίγμα: Γεωγραφικές συντεταγμένες. Δηλαδή, το γεωγραφικό πλάτος και μήκος.
Αντιστοιχία: Εύρεση στίγματος με γωστά (ή άμεσα κατανοητά στον χάρτη) στεριανά σημεία. (φάροι κλπ)
Εξάντας: Ναυτικό όργανο ( πρό GPS εποχής, ) Για την εύρεση της γωνίας που σχηματίζεται από τον ορίζοντα του παρατηρητή και την διεύθυνση του ήλίου (δείτε εδώ)
Κατεβάζω τον ήλιο: Βρίσκω το ύψος (την γωνία) του ήλιου από τον ορίζοντα (δείτε εδώ και εδώ)

United Macedonia

Κάντε κλίκ για μεγένθυση

Οι λυγερές

Τις ξανάδα βγαίνοντας από το φέρρυ, αφού τράβηξα για λίγο τον δρόμο
Ήτανε μαζεμένες πάλι στο ίδιο μέρος, από την αριστερή πλευρά του δρόμου
έτσι όπως πήγαινα
Ηταν τόσες, όσες και τότε, πρίν έξι-εφτά μήνες. Μόνο που τότε ήταν πιο κομψές.
Πιο χαριτωμένες. Kοριτσόπουλα που βγήκανε στην βόλτα τους, παρά το ότι ο καιρός ήταν λιγάκι κρυούτσικος
Με χρυσαφιά φορεματάκια που κάπου-κάπου κοκκινίζανε.
Ναζιάρικα έγερνε η μία δίπλα στην άλλη, και μ΄ ένα ακαταλαβίστικο μπούρ-μπούρ, όλες μαζί μετά , γέρνανε από δω κι΄ από κεί σαν να προσπαθούσαν να κρυφτούν παιχνιδιάρικα από κάτι, η μάλλον καλύτερα, σαν να κάνανε στατικές χορευτικές φιγούρες επίδειξης πάνω σ΄έναν μονότονο μουσικό ήχο που ακούγοταν σαν ένα μακρουλό σςςςςςςςςςςςςςςςςς !

Τώρα που τις ξανάδα , δεν μ΄άρεσαν!
Τις είδα μεγαλωμένες, με κάτι βαθυπράσινα φουρφουριστά φουστάνια, που δεν κολάκευαν καθόλου τα λυγερόκορμα κορμιά τους, γιατί τις έδειχναν πιο αφράτες. πιό μεγάλες, πιο … κυρίες. Δείχναν να θέλουν δίαιτα δηλαδή. Χώρια που φαίνοταν και πιο σοβαρές.
Όχι, όχι, δεν μ΄ άρεσαν καθόλου.
Ισως τελικά, η αρχή του χειμώνα να είναι η καλύτερη εποχή για τις ψηλές λυγερόκορμες λεύκες,

Ο πιλότος Νάγκελ

Ο πιλότος Νάγκελ

Ο Νάγκελ Χάρμπορ, Νορβηγός πιλότος στο Κολόμπο,
άμα έδινε κανονική πορεία στα καράβια
που φεύγαν γιά τους άγνωστους και μακρινούς λιμένες,
κατέβαινε στην βάρκα του βαρύς συλλογισμένος,
με τα χοντρά τα χέρια του στο στήθος σταυρωμένα,
καπνίζοντας ένα παλιό χωμάτινο τσιμπούκι,
και σε μια γλώσσα βορινή σιγά μονολογώντας
έφευγε μόλις χάνονταν ολότελα τα πλοία

Ο Νάγκελ Χάρμπορ, πλοίαρχος σε φορτηγά καράβια,
αφού τον κόσμο γύρισεν ολόκληρο, μια μέρα
κουράστηκε κι΄απόμεινε πιλότος στο Κολόμπο.
Μα πάντα συλλογίζονταν τη μακρινή του χώρα
και τα νησιά που ΄ναι γεμάτα θρύλους, τα Λοφούτεν.
Όμως μια μέρα πέθανε στην πιλοτίνα μέσα
ξάφνου σαν ξεπροβόδισαν το Steamer Tank “Fjord Folden”
όπου έφευγε καπνίζοντας για τα νησιά Λοφούτεν.

Ν. Καββαδίας

Η ΕΥΗ μαγειρΕύη!!

Λοιπόν, η Εὐη αυτόνομη στην μπλογκόσφαιρα με την μαγειρική της. Στό μπλόγκ Η ΕΥΗ μαγειρΕύη πρωτοβλέπεις ένα πολύ όμορφο-καθαρά κοριτσίστικο-λογότυπο, και κατόπιν συνταγές από την ελληνική κουζίνα. Οσοι κουταλο-μαχητές, και κατσαρολο-μαχήτριες λοιπόν, ας περνάτε για εμπλουτισμό γνώσεων. Εγώ ήδη στα πολύ γρήγορα , εντόπισα εναν "στόχο" που λέγεται, ΜΠΙΦΤΕΚΙΑ ΝΗΣΤΙΣΙΜΑ ΑΠΟ ΣΟΥΠΙΑ Το καλό με το, Η ΕΥΗ μαγειρΕύη, είναι ότι περιλαμβάνει και ζαχαροπλαστική. Δεν είναι της "ειδικότητας" μου, αλλά είναι του φίλου μου Πάνου, του οποίου -ειρησθω εν παρόδω - τα γλυκά κουταλιού που κάνει είναι εξαιρετικά. (Σας εκμηστηρεύομαι πως σκέφτομαι να του πω, ότι είναι καλύτερα από αυτά των Απανταχού Γυναικείων Συνεταιρισμὠν, αλλά δεν ξέρω πως θα το πάρει. Πάντως μέχρι το σάββατο πρέπει να του βρώ αποστολιάτικα σύκα, για να κάνει συκαλάκι γλυκό.) Οπως και να το κάνουμε λοιπόν , η ζαχαροπλαστική είναι πιό λεπτή, και με περισσότερο συναίσθημα τέχνη. Άλλο πράγμα να ξελεπιάζεις κεφαλόπουλα, κι άλλο να κάνεις κέικ . Εξ άλλου σε μια κυρία, σοκολατάκια στέλνεις, και όχι συκωταριά! Εύη, καλή επιτυχία, και απ΄ότι συνειδητοποιώ πλέον, κάποιοι πρέπει να τρώνε καλά!

Μνήμη Αγίου Χριστοφόρου

Κατά το 301/302 μ.Χ πραγματοποιήθηκε μία εκστρατεία των Ρωμαίων στην Λιβύη, Από τις μάχες που διεξήχθησαν, και μεταξύ των αιχμαλώτων που συνελήφθησαν υπήρξε κάποιος ονόματι Ρέπροβος.
Ο Ρέπροβος εντάχθηκε στην Λεγώνα που τον αιχμαλώτισε, ως στρατιώτης, προφανώς στις βοηθητικές μονάδες, και βρέθηκε στην Αντιόχεια της Συρίας, αφού εκεί μεταστάθμευση η μονάδα του
Στην Συρία ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό, και βαπτίσθηκε από τον πρόσφυγα επίσκοπο Αλεξανδρείας. Και ονομάσθηκε Χριστόφορος ή Χριστοφόρος. Ο Χριστόφορος στάθηκε αιτία να μεταστραφούν στον Χριστιανισμό δύο γυναίκες, η Ακυλίνα και η η Καλλινίκη, καθώς και ένα αριθμός από στρατιώτες.
Το γεγονός αυτό ήταν η αφορμή για την δίκη και καταδίκη του σε θάνατο, με τρόπο εκτέλεσης τον αποκεφαλισμό. Ο Χριστοφόρος κατατάχθηκε από την Εκκλησία ως Αγιος Μεγαλομάρυς, λόγω του είδους του μαρτυρίου του, και όρίσθηκε να εορτάζεται η μνήμη του στις 9 Μαίου. Σε θάνατο καταδικάσθηκαν επίσης και οι δύο γυναίκες, οι οποίες ως Αγίες πλέον και αυτές, γιορτάζονται σήμερα μαζί με τον Αγιο Χριστόφορο.
Ο ¨Αγιος, σε παλιότερες αγιογραφίες απεικονίζεται με σταυρό στο χέρι, ένδειξη μαρτυρίου, ντυμένος στρατιωτική στολή, ένδειξη της ιδιότητας του, και με μορφή δύσμορφη, έως κυνόμορφη, ως ένδειξη της καταγωγής του από την δύσμορφη φυλή των Μαρμαριτών. Συν τω χρόνω όμως, επικράτησαν οι αγιογραφίες που θέλουν τον ¨Αγιο ως σωματώδη άνδρα που διασχίζει ένα ποτάμι, μεταφέροντας στους ώμους του ένα παιδάκι, που είναι ο Χριστός.
Από τις αγιογραφίες αυτού του τύπου, νομίζω ότι η πιο γνωστή είναι του Κόντογλου.
Πάντως, βάσει αυτού του τύπου αγιογραφίας, ο Αγιος μεγαλομάρτυς Χριστοφόρος , είναι προστάτης άγιος όσων ασχολούνται με μεταφορές. Επίσης είναι και ο προστάτης Αγιος του Σώματος Εφοδιασμού-Μεταφορών του ελληνικού στρατού.
Ο Αγιος Χριστοφόρος ακόμη, είναι ο πολιούχος Αγιος του Αγρινίου.
Απολυτίκιον του Μάρτυρος.Ηχος Δ. Ταχύ Προκατάλαβε.

Στολαῖς ταῖς ἐξ αἴματος, ὡραϊζόμενος, Κυρίω παρίστασαι, τῶ Βασιλεῖ οὐρανῶν, Χριστοφόρε ἀοίδιμε, ὀθεν σὐν ἀσωμάτων, καὶ Μαρτύρων χορεῖαις, ἄδεις τῆ τρισαγίω, καὶ φρικτὴ μελωδὶα διό ταῖς ἰκεσίαις ταῖς σαῖς, σώζε τούς δούλους σου.

Φωτεινή, ετών 17. Ετος: 1935

Παλιά Φωτογραφία,
σ΄ ένα κομμάτι χαρτί,
κρατάς φυλακισμένο τον Χρόνο,
κι΄ αιχμάλωτη την Ομορφιά

Παλιά Φωτογραφία
σ΄ ένα κομμάτι χαρτί,
κρατάς σφιχταγκαλιασμένες,
αγάπες με χωρισμούς
πίκρες με χαρές,
γεννήσεις με θανάτους

Αχ! Παλιά Φωτογραφία,
πόσο σ΄αγαπώ...
Κι΄ ας γίνεσαι τσίμπημα στην καρδιά
όταν σε βλέπω

Ενα πολυ-μαγείρεμα..

Το περασμένο Σάββατο ήτανε γραφτό μου να μαγειρέψω. Σκέφτηκα κάτι με μανιτάρια, αλλά επειδή την πρωτομαγιά τα τιμήσαμε δεόντως στην σχάρα, αφού η παρασκευή ήτανε νηστίσημη, σκέφτηκα κάτι με συκωτάκια πουλιών. Λογάριαζα όμως χωρίς τον ξενοδόχο, γιατί είχαμε και ιδιαίτερες προτιμήσεις. Ετσι λοιπόν έπρεπε να γίνουν τα εξής πιάτα: 2 πιάτα συκωτάκια με γιουφκάδες, 1 πιάτο κοτοπουλίσιο σνίτσελ με πιλαφάκι, 1 πιάτο σνίτσελ με συκωτάκια και πιλάφι, καί ένα πιάτο με μπούτι από κοτόπουλο στό φούρνο, ολίγα συκωτάκια και γιουφκάδες. Από σαλάτες, μία χωριάτικη και μιά με σγουρό μαρουλάκι.
Οταν τελείωσε αυτή η ...μάχη, η εικόνα του πάγκου της κουζίνας ήτανε μιά....υπερπαραγωγή από κατσαρολικά, τηγάνια και λοιπά μάχιμα σκεύη. Θα σας πώ μόνο ότι για τα συκωτάκια χρησιμοποίησα στομάχια, ρίγανη, δενδρολίβανο, φρέσκα κρεμμυδάκια (από την μαμά) λευκό κρασί, και παρθένο ελαιόλαδο. Να σημειώσουμε ότι αρχικά τα συκωτάκια τάβρασα, και το ζουμί το χρησιμοποίησα για τους γιουφκάδες. Κράτησα όμως το μισό, για να το ρίχνω λίγο-λίγο στα συκωτάκία όταν αυτά βράζανε με το κρασί, το οποίο δεν το χρήσιμοποίησα για σβήσιμο, όπως γίνεται συνήθως. Επίσης λίγο από το ζουμί έριξα και στα δύο μπούτια που έβαλα στο φούρνο, και τέλος έκανα με λίγο αλεύρι μια βάση για να δέσει η σάλτσα στα συκωτάκια Αν θέλετε, περάστε να ρίξετε και μιά ματιά στο βιντεάκι.