Γαβράς: Ο κόρακας που κάνει κρά!

Ενας άθεος (και επιθετικά) αντιχριστιανός, ο σκηνοθέτης κ. Γαβράς, δημιούργησε το γνωστό βιντεάκι για να έμέσει ό,τι ίσως είχε μέσα του (ελπζουμε να τάβγαλε όλα) εναντίον του χριστιανισμού.

Το βιντεάκι κυκλοφόρησε, και αφού δημιούργησε εντάσεις και ενστάσεις, οι πάσης φύσεως αντιχριστιανοί (μαρξιστές, άθεοι, νεοπαγανιστές κλπ κλπ) άρχισαν τις ρητορείες εναντίον της πίστης μας, όπως και τις εκδηλώσεις στήριξης στην ΅τέχνη΅, δηλαδή στο καλλιτεχνικό πόνημα-ξέρασμα του κ. Γαβρά.

Ολα αυτά όμως δημιούργησαν τον λόγο, ο οποίος επιφέρει πάντα τον αντίλογο, που μας ήλθε από την ΟΟΔΕ, μέσω της ιστοσελίδας της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου Θεσσαλονίκης. Εχω την αίσθηση, ότι οι περισσότεροι περιηγητές του διαδικτύου, ήδη θα εχουν υπ΄οψιν τους, τον αντίλογο αυτό. Όσοι όμως δεν τον έχουν, ας περάσουν στο μοναστήρι από αυτήν την είσοδο για να τον μελετήσουν, και με την ευκαιρία να περιηγηθούν στην πραγματικά καλοσχεδιασμένη και ενδιαφέρουσα σελίδα του μοναστηριού.

Δεν θα γράψω τίποτε παραπάνω, γιατί ο αντίλογος είναι εμπεριστατωμένος λόγω της βιβλιογραφίας που παραθέτει.

Ας μπαίνουν λοιπόν κάποια πράγματα στην θέση τους σιγά-σιγά. Ομως, σ΄αυτόν τον υπέρ της πίστης αγώνα, χρειάζεται ατέλειωτη δουλειά, και προσωπικά στέκομαι με σεβασμό σε κάθε έναν που χάνεται με τις ώρες στην βιβλιογραφία για να συλλέξει στοιχεία.

Πάντως, οφείλουμε να σημειώσουμε για λόγους δικαιοσύνης, ότι δεν είναι όλοι οι άθεοι αντιχριστιανοί, κατά το πρότυπο του κ. Γαβρά. καθότι υπάρχουν άθεοι που στέκονται απλώς αδιάφορα απέναντι στον χριστιανισμό,

Οι φωτογραφίες είναι από την σελίδα του μοναστηριού, η κάτω μάλιστα, μας δείχνει και μιά όψη του.

Μοναχός Γεώργιος. Ο ερημίτης του Άθω. (1920-1972)

Η Βιογραφία του:

Ο Μπράνκο Βίτκοβιτς ( Γεώργιος , μοναχός) γεννήθηκε στο χωριό Μιρούσι (Mirusi) της επαρχίας Μπιλέκα (Bileca) στις 24 Σεπτεμβρίου 1920.

Οι γονείς του ονομάζονταν Θωμάς και Μάρα το γένος Μουλίνα (Μουλίνα). Βαπτίστηκε στην εκκλησία της μονής Ντομπρίσεβο (Dobricevo), από τον ιερομόναχο Τιμόθεο.

Οι γονείς του πέθαναν νωρίς και ένας από τους συγγενείς του, ο Μίταρ Βίτκοβιτς, ήταν κηδεμόνας του.Φοίτησε στο δημοτικό σχολεϊο της Μπικλέκας και το τελείωσε με άριστα το έτος 1932.

Κατόπιν το 1939, εισήχθη στην στρατιωτική σχολή μηχανικών, την οποία τελείωσε το 1942 με εξαιρετική επιτυχία.

Από τον πόλεμο, το 1941, κατέληξε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων στην Ιταλία και μετά δύο χρόνια στην Γαλλία. Το 1946 πέρασε στην Γερμανία όπου στην Landschut της Βαυαρίας, τελέιωσε την 8η τάκη του γυμνασίου και στις 21 ιουλίου 11947 έλαβε το δίπλωμα ωριμότητος.

Το ίδιο έτος έκανε εγγραφή στην σχολή Μηχανικής και Ηλεκτροτεχνικής στο Μόναχο, και μετά το τέλος των εξετάσεων, στις23.2.1952, στις οποίες είχε πολύ καλή επιτυχία, διέκοψε τις σπουδές αυτές , και τον Οκτώβριο του ιδίου έτους πήγες στο Θεολογικό Ινστιτουτο τυο Αγίου Σεργίου στο Παρίσι.

Από το Παρίσι, τον αύγουστο του έτους 1954, αναχώρησε για την Αγία Γή (Παλαιστίνη), κι εκεί έμεινε για κάποι χρονικό διάστημα στο μοναστήρι του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου.
Από την Αγία Γή μετέβη στον Άγιον ¨Ορος στην μονή Χιλανδαρίου

Ο μοναχός π. Γεώργιος κοιμήθηκετην νύχτα της παραμονής 8.9.1972 στο Παλαιό Ρωσικό μοναστήρι, όπου έγινε μοναχός ο Άγιος Σάββας. Εκεί την εκλησία πού βρίσκεται στον πύργο ο π. Γεώργιος άναβε ασταμάτητα το καντήλι.

Εκτενέστερα για τον βίο του π. Γεωργίου γνωρίζουν οι μοναχοί στο περιβόλι της Παναγίας, της Μητέρας του Θεού στον ¨Αγιον Όρος και στην Βασιλεία των Ουρανών, όπου αυτός τώρα κατοικεί αναπαυόμενος των πολλών μόχθων του.

Πως είδαν την μοναχική βιοτή του.

΅..η καθημερινή του τροφή ήταν μόνο μαλακωμένα κομμάτια ψωμιού. Μόνο το Σάββατο μαγείρευε για δυό μέρες άγρια χόρτα και λάδι.΅ , ΅Ο ίδιος ο ασκητισμός δεν ήταν αυτοσκοπός για τον π. Γεώργιο. Αλλά αυτός γνώριζε ότι χωρίς αυτόν ως τέτοιον , δεν μπορεί να πραγματοποίήσει τον μεγάλο του σκοπό΅.

" Αγαπούσε ασυνήθιστα την φύση, αλλά, όταν ήταν στην "βάση" του, πάντοτε την ημέρα έμενε στον κλιεστό χώρο του μικρού του κελλιού, κι αυτό ήταν στον τρόπο της ασκήσεως του. Και τις νύχτες αγρυπνούσε υποχρεωτικά έξω, ακόμη κι όταν έκανε πολύ κρύο. Τις αγαπούσε τις νύχτες για την μυστικιστική τους ατμόσφαιρα, χάρη της προσευχητικής ανάγκης..."
πατήρ Μητροφάνης Χιλανδαρινός (+):


΅Οι τρόποι του ήταν εξευγενισμένοι στο έπακρον. Ολος λεπτότητα, ευγένεια, γλυκύτητα, μειλιχιότητα. Ανέβαινε κάποτε προς τον ¨Αθω να δεί έναν Ρουμάνο ασκητή. Συνέβη να ευρίσκομαι τότε στην Σκήτη της Αγίας Αννης. Συναντηθήκαμε Τον παρακάλεσα , επιστρέφοντας, εϊτε το βράδυ της ίδιας ημέρας, είτε το πρωί της επομένης να με επισκεφθή. Εκείνος επέστρεψε την ίδια ημέρα και.επειδή ήταν λίγο αργά, προτίμησε να παραμείνη όλη την νύχτα έξω από την Καλύβη. Να με συναντήση την επομένη ημέρα, παρά να μας ενοχλήση το βράδυ. Ανήκε στους ανθρώπους που ποτέ του δεν ενοχλόύν παρά μόνον τον Θεό»… «Νύχτες ολόκληρες έλειωνε στην προσευχή υπέρ των άλλων…»
 Αρχιμ. Χερουβείμ (+):


« Ψωμί δεν έτρωγε, λίγο αλεύρι το ανακάτευε με νερό και το έριχνε πάνω στα κάρβουνα. Αυτό ήταν»
 Μοναχός Πορφύριος Σιμωνοπετρίτης:

" Ο ύπνος του ήταν μόνο τρείς ώρες, πλαγιάζοντας στό πλευρό και όλες τις υπόλοιπες στεκόταν όρθιος και αυτό το τηρούσε με πολλή επιμονή γι΄αυτό και τα πόδια του ήσαν συνεχώς πληγωμένα και έτρεχαν υγρά"
«..¨Όταν η υγεία το γέροντα (Ιωσήφ του Ησυχαστού), κλονιζόταν επικίνδυνα ο π. Γεώργιος θα βρισκόταν μαζί μας χωρίς να τον ειδοποιήσουμε ποτέ, ούτε καν γνωρίζαμε σε πιο μέρος βρισκόταν. Τις τελευταίες μέρες της ζωής του Γέροντος, όταν εμείς απελύθημεν από τον Γέροντα ο καθένας εις τα ίδια, αυτός έμεινε δίπλα του και με ένα μεγάλο χαρτόνι έκανε αέρα στον Γέροντα που υπέφερε από δύσπνοια. Και ήταν ο μόνος που παρακολούθησε την τον αποχαιρετισμό και την κοίμηση του Γέροντος. Διακόνησε την ταφή του Γέροντος με ευλάβεια και στην ανακομιδή του, πάλι βρέθηκε πρώτος να διακονήσει, χωρίς κάν να τον ειδοποιήσουμε…»
Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός(+)

Η κοίμηση του:
«Η πόρτα του κτιρίου ήταν ανοιχτή, κι αυτό σήμαινε ότι ήταν εκεί Περίμεναν λίγη ώρα να εμφανισθεί. Κατόπιν χτύπησαν και τέλος αποφάσισαν να μπούν.

- Ἁυτός είναι, είπε ψυχρά ο πρώτος
- Κοιμάται; ερωτηματικά και ταραγμένα είπε ο δεύτερος

Στα δεξιά της πόρτας, στο μέρος πρίν από την σκάλα που οδηγεί στον πρώτο όροφο, δίπλα στον τοίχο,….καθόταν με το κεφάλι γερμένο μπροστά, σωματώδης μοναχός με αυστηρές γραμμές προσώπου, κοκκαλιάρικα χέρια με κάλους στις εξωτερικές αρθρώσεις των δακτύλων. Το σκουροκίτρινο δέρμα τους, κάλυπτε μόνο τα οστά στο λιπόσαρκο σώμα.»

H ταφή του.
«Την άλλη μέρα του θανάτου του, κηδεύτηκε με ψιθυριστές ευχές και νεκρώσιμα τροπάρια ενός γέρου ιερομονάχου του Αγίου Παντελεήμονα, με την συνοδεία δύο λαικών, δύο αξιωματικών της χωροφυλακής, θάφτηκε μέσα στο κελλί όπου ασκήτευσε, τυλιγμένος μέσα στο τριμμένο ράσο του που σκέπαζε το ημίγυμνο κουφάρι του

Η περιουσία του.
«Ενας ξύλινος, χοντροκομμένος σταυρός του λαιμού, αναρτημένος μ΄ ένα σύρμα. Σε μετρητά κέρματα ως πενήντα δραχμές. Τρόφιμα: λίγα ξεροκόμματα ψωμιού, μια ποσότητα πράσινες εληές κρεμασμένες σ΄ένα κομμάτι κουρέλι μισοσαπισμένες, γιατί δεν ήταν αλατισμένες. Ρουχισμός: Το ράσο που χρησίμευσε για σάβανο, ένα ζευγάρι μπότες με χονδρά ράμματα και τρύπιες. Μια χύτρα με τσάι του βουνού χωρίς να βρεθεί πουθενά ζάχαρη, μερικά ξερά κλαδιά στο τζάκι, λιβάνι και μερικά εκκλησιαστικά και θρησκευτικά βιβλία

Είπε γέρων:
«Χαρήκαμε αφάνταστα, γιατί με πλήρη μαρτυρία αληθινού εργάτου και ζηλωτού Αθωνίτου μοναχού, με τα δείγματα της κατά το δυνατόν ακριβούς πατερικής μας παραδόσεως, ετελειώθη ο μακάριος όντως Γεώργιος, θρίαμβος της Ορθοδόξου μας Εκκλησίας και καύχημα του αθωνικού μας πολιτεύματος»
Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός (+)


Τα βιβλίο, απ΄ όπου και τα παραπάνω αποσπάσματα, συνέγραψε ο γνωστός π. Μωυσής, και συγκεντρώνει γνώμες και απόψεις αγιορειτών μοναχών για τον μνημονευόμενο .

Όχι άδικα, ο π. Γεώργιος, που εκάρη μοναχός στην μονή του Αγ. Παντελέημονος χαρακτηρίσθηκε ως ἑρημίτης του 'Αθωνος, και ένα από τα κρυμμένα διαμάντια, που κάποτε η Παναγία θ΄αποκαλύψει.

Αν ενδιαφέρεσθε να βρείτε το βιβλίο, εδώ.
Σχετικό θέμα: παπα-Τύχων ο πνευματικός.

Γαύρος τηγανητός και στον φούρνο. Ώρα για ούζο!!!

Τις προάλλες βρεθήκαμε πρωϊ-πρωί στην Καβάλα. Είμασταν δηλαδή την ώρα που τα καϊκια είχαν επιστρέψει απο το ψάρεμα και οι ψαράδες ξεψάριζαν τον γαύρο που είχαν πιάσει. Οταν είδαμε tον φρέσκο γαύρο με τα γυαλισμένα μάτια, ομολογώ ότι γυάλισε και το δικό μας μάτι, και άρχισαν αμέσως οι ...κακιές σκέψεις. Καταλαβαίνετε ε; Τηγάνι, αν και στην πορεία προέκυψε και ο φούρνος, ώριμη ντομάτα για σαλάτα, κολοκυθάκια τηγανητά και φυσικά...ούζο με παγάκια, με το μοσχοβολιστό γλυκάννισο. Αμ΄έπος αμ΄έργον λοιπόν μέ δυό κιλά γαύρο, και το αποτέλεσμα το βλέπετε. Από τον φίλο μας KOUKTHANOS, μάθαμε ότι, ΅ Το επίσημο όνομά του είναι "εγγραυλίς η εγκρασίχολος" (engraulis encrasicholus) και ανήκει στην οικογένεια εγγραυλίδες (engraulidae), ενώ από τον άλλο φίλο μας Ο.ΠΕΙΡΑΙΩΤΗ ότι, ΅ ο Γαύρος ή γάβρος είναι ψάρι, γνωστό ήδη από την αρχαιότητα. Είναι η «αφύη» των αρχαίων Ελλήνων ΅ Επειδή και οι δύο φίλοι μας έδωσαν τις πληροφορίες αυτές, τους αφιερώνω την ανάρτηση, και να ξέρουν το ουζάκι το ήπια στην υγειά τους!! Πάντως , "αἱ άφύαι ή ἔγγρ....." ή πως το λένε δηλαδή, ήταν υπέροχοι!

Ο Πατριάρχης με καθολικούς.

Διαβάζω από το πρακτορείο εκκλησιαστικών ειδήσεων ΡΟΜΦΑΙΑ (απ΄όπου και οι φωτογραφίες) τα εξής:

ΛΥΩΝ - Στα πλαίσια τις επίσκεψης του στη Λυών επ’ ευκαιρία του εορτασμού της επετείου των 50 χρόνων ίδρυσης του ΚΕΚ, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, παρέστη
σε εσπερινό στον Καθεδρικό Ναό της Λυών όπου κήρυξε τον Θείο Λόγο και στη συνέχεια παρέστη στο Διοικητήριο της πόλης, όπου παρετέθη δεξίωση προς τιμήν των μελών της 13ης Γενικής Συνέλευσης του ΚΕΚ (18.07.2009)......."

Σε ομιλία του ο Πατριάρχης τόνισε τα εξής:

"Αλλ’ εκτός από ημάς τους Ορθοδόξους, δυστυχώς, υπάρχουν σήμερον και άλλαι μεγάλαι Χριστιανικαί ομάδες ευρισκόμεναι εις απόστασιν απ’ αλλήλων και μας στερούν την χαράν της μυστηριακής κοινωνίας μαζί των.

Εφ’ όσον δεν έχομεν κοινήν δογματικήν διδασκαλίαν και ομολογίαν, δεν ημπορούμε να έχωμεν ούτε κοινήν Ευχαριστίαν και κοινόν Ποτήριον μαζί των, και αυτό μας λυπεί βαθύτατα, λυπεί δε πολύ περισσότερον τον ίδιον τον Χριστόν, ο Οποίος επιθυμεί όλοι να είμεθα εν, όπως Αυτός με τον Πατέρα και το Πνεύμα το Άγιον.

Αυτός είναι ο λόγος δια τον οποίον ευρισκόμεθα εις διάλογον με διαφόρους ετεροδόξους Εκκλησίας και Ομολογίας...."

Ωραία λοιπόν. Δεν ευρισκόμαστε σε κοινωνία με ετερόδοξους, αλλά βλέπω στην φωτογραφία -που ίσως νάναι από τον εσπερινό στον οποίο αναφέρεται το άρθρο- έναν καθολικό επίσκοπο με ιερατικά άμφια μαζί με τον πατριάρχη, που σημαίνει ότι παρίσταντο και οι δύο στην αυτή εκκλησιαστική ακολουθία. Βέβαια, αυτή η φωτογραφία δεν πιστοποιεί ότι ό πατριάρχης υπέπεσε σε "δογματικό παράπτωμα", και ίσως λεχθεί ότι στον εσπερινό δεν έχουμε "κοινό ποτήριο"

Ισως νάναι κι έτσι. όμως με αυτήν την μινιμαλιστική οπτική των πραγμάτων, βλέπουμε ότι

δεν είναι κακό να δεχόμαστε να κάνουμε εσπερινούς με καθολικούς, να παίρνουμε μέρος σε διάφορες ευρωπαικές συνάξεις με γυναίκες ιερείς , να κάνουμε προσευχές μαζί τους, να λέμε ότι και αυτοί είναι χριστιανοί και έχουν "τμήμα της αληθείας" αρκεί να λέμε πότε-πότε, ότι, να...δεν έχουμε "κοινό ποτήριο".

Στ΄αλήθεια σας λέω, μπερδεύομαι. Σιγά-σιγά η ορθοδοξία -ορθή πίστη- φαίνεται να μπαίνει σε ένα θρησκευτικό μπλέντερ, για να ομογενοποιηθεί με τις άλλες "χριστιανικές ομολογίες", πρός μεγίστη χαρά της Νέας Τάξης και του Πάπα. Ας μην αντιταχθεί ότι τίποτε το δογματικό δεν διασαλεύτηκε, ότι δεν αναγνωρίσαμε πρωτεία και αλάθητα στόν Πάπα κλπ κλπ. Ολα αυτα είναι φληναφήματα.

Ηδη, κάποιοι κύκλοι δέχονται την θεωρία των κλάδων. Οτι δηλαδή η αλήθεια, ευρίσκεται σε όλες τις "χριστιανικές ομολογίες" (=κλάδοι των δένδρων). Είδαμε συλλείτουργα στο Φανάρι , είδαμε τον πατριάρχη να κοινωνεί καθολικούς. Τι άλλο μένει; Εξ΄άλλου, τα περί δογμάτων λίγοι τα γνωρίζουν, αφού η κατανόηση τους απαιτεί φιλοσοφικό υπόβαθρο, που έλάχιστοι έχουν. Ετσι λοιπόν, ο πιστός λαός κρίνει μ΄ αυτά που βλέπει. Και αυτά που βλέπει συνιστούν μιά πορεία διολίσθησης, η οποία αμβλύνει τα ανακλαστικά αυτού, του πιστού ορθόδοξου λαού.

Τότε, το "κοινό ποτήριο" θα είναι μιά λογική - μέσα στον παραλογισμό της - κατάληξη αυτής της πορείας.

Εκφράζω αυτές τις σκέψεις με δισταγμό και πόνο, εύχόμενος από τα βάθη της καρδιάς μου να κάνω λάθος, γιατί είμαι από εκείνους που θεωρούν ακόμη, τον κάθε κάτοχο του Πατριαρχικού Θρόνου, (εν αιχμαλωσία) εθνάρχη του γένους.

Νυχτερινά περπατήματα στην Ξάνθη (2ο μέρος)

Κεραμωτή Καβάλας. Το λιμάνι.

Σιγή για το Βατοπαίδι! Γιατί άραγε;

Σαν πολύ σιγή έχει πέσει τελευταία για το Βατοπαίδι και δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί. Ολόκληρο τον χειμώνα ο λαός έτρωγε καθημερινά τόννους (από δήθεν) ενημέρωση για το Βατοπαίδι. Θυμάστε ότι, δεν υπήρχε εκπομπή που να μην μας « ενημερώσει» για το ποιόν του π. Εφραίμ, του π. Αρσενίου, για τα δήθεν ελικόπτερα με τα οποία υποτίθεται ότι μετακινούνται, για «άνδρες προσωπικής ασφάλειας», που υποτίθεται ότι είχε ό π. Εφραίμ, και άλλα…και άλλα….και άλλα.. Και βέβαια, όλη αυτή η «ενημέρωση» ήταν …λογοτεχνικά διανθισμένη και με κοσμητικά επίθετα, τα οποία ήταν πιπίλα στον λόγο(;) της όποιας Ελένης, του όποιου Νίκου κλπ που κάνανε τα «ρεπορτάζ». Στην ουσία βέβαια όλα αυτά τα κοσμητικά επίθετα ήταν προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, όπως, «ιερές μπίζνες», «ιερά φιλέτα», μπιζνεσμαν-ηγούμενος, και τόσα άλλα…
Τόση λάσπη στον βωμό της ακροαματικότητας, δηλαδή του κέρδους νομίζω ότι πολύ δύσκολα βρίσκεις σε άλλο επαγγελματικό πεδίο εκτός της τηλεόρασης. Ίσως γιατί εκεί δεν υπάρχουν «ενημερωτές» τύπου "Καμπουράκη-Οικονομέα & Σια", ένα δίδυμο που συνιστά και καταδείχνει σαν πρότυπο την πλέον αντιαισθητική πλευρά της τηλεόρασης
Γιατί λοιπόν τόση ησυχία για το Βατοπαίδι αφού υπάρχουν εξελίξεις;
Μήπως γιατί διανύουμε..καλοκαιράκι; Μήπως γιατί υπάρχει η ΖΗΜΕΝΣ; Ίσως ναι, αλλά ίσως γιατί οι εξελίξεις στην υπόθεση Βατοπαιδίου, δεν είναι τέτοιες πλέον που θα κάνει τους «ενημερωτές» Καμπουράκη-Οικονομέα & Σία, να μπορούν να συνεχίζουν την πιπίλα τους για ιερές μπίζνες κλπ κλπ, και ακόμα-ακόμα την αντί-εκκλησιαστική πολεμική τους. Τα δικαστήρια Ξάνθης, εξέδωσαν απόφαση με την οποία δικαιώνουν την Μονή στο θέμα ανταλλαγής τμήματος της Βιστωνίδας με την έκταση των 8.600 στρεμμάτων στην Ουρανούπολη. Θυμίζουμε, ότι προσφεύγοντες ήταν κάτοικοι της Ουρανούπολης και ο Δήμος Τρίγλιας. Είναι πολύ σημαντικό όμως , ότι υπέρ, το τονίζω και πάλι πιο έντονα, ΥΠΕΡ της Μονής τάχθηκε ο Δήμος Ουρανούπολης, και ο Αλιευτικός Συνεταιρισμός Βιστωνίδας. (αυτοί για τους οποίους οι Καμπουράκηδες και Σία –αδιάφορο ποιός ακριβώς – έλεγαν ότι είναι αντικείμενα εκμετάλλευσης των καλογέρων) Διαβάστε εδώ το σχετικό ρεπορτάζ από το amen .gr .
Όμως θάλεγα, ότι ίδιας ενημερωτικής αξίας με το παραπάνω λινκ, είναι μια ανάρτηση από το μπλογκ Απόψεις για την μονή Βατοπαιδίου –δείτε εδώ- από την οποία πληροφορούμαστε με στοιχεία το ζήτημα της συγκεκριμμένης ανταλλαγής. Ίσως είναι λιγάκι κουραστικό το κείμενο, αλλά αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε. Θα δείτε αν τελικά θα ωφελούσε ή όχι την τοπική κοινωνία αυτή η ανταλλαγή, και για ποιόν τελικά λόγο ο Δήμος Ουρανούπολης στην δίκη για την οποία κάναμε λόγο παραπάνω τάχθηκε υπέρ του μοναστηριού.
Υπάρχει όμως και ένα άλλο ζήτημα. Όσοι επισκεφθείτε τα παραπάνω λίνκ, θα αποκτήσετε σφαιρικότερη ενημέρωση, και ισως αναθεωρήσετε κάποιες απόψεις σας για το θέμα. Με αυτούς όμως που βασίζουν την πληροφόρηση τους στο σύστημα παραπληροφόρησης με τον γενικό τίτλο "Καμπουράκης-Οικονομέας και Σια", τι θα γίνει;;
Έλεγα σε κάποιους γνωστούς: " - Μην βασίζετε την πληροφόρηση σας μόνο στην τηλεόραση. Κρατήστε μικρό καλάθι." Άλλοι άκουγαν, άλλοι όχι. Πάντως ,όσοι έμειναν στην τηλεόραση, στην ουσία έμειναν με την πληροφόρηση της λάσπης. Τι κρίμα!

Νυχτερινά περπατήματα στην Ξάνθη.

Οι Παμμακεδόνες αγωνιούν....ακούει κανείς;

Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ 10ου ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

"Διαφωνούμε έντονα με την πρόθεση της ελληνικής κυβέρνησης να δεχθεί σύνθετη ονομασία πριν καν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις. Η ονομασία Μακεδονία είναι αναμφίβολα ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας. Η ιστορία της Μακεδονίας και η ελληνική ονομασία της δεν είναι διαπραγματεύσιμα και ως ιστορική κληρονομιά δεν δύναται να παραχωρηθούν σε τρίτους. Προσμένουμε όπως η μόνιμη ονομασία της χώρας ΠΓΔΜ θα εκφράζει την πολυεθνική της υπόσταση και θα επιτρέψει όλους τους κατοίκους της να συνυπάρχουν ειρηνικά. Επομένως στο όνομα πρέπει να υπάρχει εθνολογικός και όχι γεωγραφικός προσδιορισμός. Ποτέ δεν θα δεχτούμε για τη χώρα της ΠΓΔΜ οποιαδήποτε ονομασία που θα περιέχει τον όρο Μακεδονία ή παράγωγά του και να μην αφήνει υπονοούμενα για τη γλώσσα και τους κατοίκους της.
Ζητούμε όπως δοθούν σε ελληνικής προελεύσεως κατοικούντων στις χώρες της ΠΓΔΜ και της Αλβανίας όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι ιερό μας καθήκον να εξακολουθήσουμε τον αγώνα για τα δίκαια της Μακεδονίας μας. Το απαιτεί η ιστορία.
Ζητούμε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, ώστε ο ελληνικός λαός να έχει την τελευταία λέξη στο θέμα του ονόματος της ΠΓΔΜ"

Συστήνουμε να περιηγηθείτε στο μπλόγκ ΛΕΥΤΕΡΙΑ από την Πιερία, που κάλυψε ειδησεογραφικά - τα πιό ζεστά συγχαρητήρια μας παιδιά - το 10ο Παγκόσμιο Παμμακεδονικό Συνέδριο στο Λιτόχωρο. Να σημειώσουμε με ικανοποίηση πως στο συνέδριο παραβρέθηκε και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Θεωρούμε, ότι με αυτήν του την παρουσία ο Πρόεδρος στέκεται δίπλα στις αγωνίες των Μακεδόνων, έτσι όπως αυτές εκφράζονται στην Διακήρυξη. Ελπίζουμε ότι ο μακεδόνας πρωθυπουργός, η υπ. εξωτερικών και κυρίως οι βουλευτές που εκλέγονται στην μακεδονία να πράξουν αυτό πoυ περιμένουν όλοι οι Μακεδόνες. Να μην τους ''πουλήσουν". Να λέμε τα πράγματα όπως έχουν!

.

Αφιερώνουμε στο συνέδριο το υπέροχο "βρύση μου πετροκάμαρη" σε μακεδονικό ρυθμό ράικο, από την Ξανθίππη Καραθανάση

Η διακήρυξη και η κάτω φωτογραφία είναι από το ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Δείτε και τον μακεδονικό παραδοσιακό γυναικείο χορό "Μάραινα" και προσέξτε στο 1:48 την κοπέλλα, (δεν χορεύει) της οποίας το κάλυμμα κεφαλής(κατσούλι) είναι αυτό που φορά η κοπέλλα στο σκίτσο που είναι στην άρχή της ανάρτησης. Η παράδοση λέει, ότι ο Μέγας Αλέξανδρος, για να τιμήσει τις γυναίκες που αγωνίσθηκαν σε μία μάχη, τις επέτρεψε να φοράνε περικεφαλαίες. Το κατσούλι είναι η περικεφαλαία του σήμερα. Βρίσκεται στις φορεσιές των γυναικών του Ρουμλουκιού (Ρουμλούκι=Ρουμλού-κιοϊ=Χώρα των Ρωμηών) Είναι η Αλεξάνδρεια Ημαθίας, με την ευρύτερη περιοχή.

Σήμερα τῆς Ἀγὶας Ὄλγας. Νὰ σὲ χαιρόμαστε!

Ἡ Ἀγία Ὄλγα γεννἠθηκε περὶ τὀ 890 μ.Χ , στὴν Ρωσία, καὶ ἦταν σύζυγος τοῦ ἄρχοντα Ἰγκόρ, ὁ ὁποῖος σκοτώθηκε τὸ 945.
Ἡ Ὄλγα, βαπτίσθηκε χριστιανὴ τὸ 955 στὴν Κωνσταντινούπολη, μὲ νονἀ την Ἑλένη Λεκαπηνή, σύζυγο τοῦ Αύτοκράτορα Κωνσταντίνου τοῦ Πορφυρογέννητου, καὶ πῆρε τὸ ὀνομα Ἐλένη. Ὁ γιός της Βλαδίμηρος, εἰσἠγαγε ἀργότερα τόν χριστιανισμό στην Ρωσία.
Άγία άνακηρύχθηκε το 1587
Ἀπολυτίκιο.Ἥχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.Τὸ φέγγος τῆς πίστεως, είσδεδεγμένη λαμπρῶς, πρὸς γνώσιν σωτήριον, τὸν σὸν λαόν ἀσφαλῶς,
ὡδήγησας ἔνδοξε. Ὅθεν ὥς ἀπαρχή σε, τῶ σῶ ἔθνει ἀγίαν, μέλπομεν εύσέβειας, Ἰσαπόστολε Ὄλγα Χριστός γάρ ὅν ήγάπησας, άξίως σέ ἐδόξασε

Σήμερα ὅμως γιορτάζει καί ἡ αγία μεγαλομάρτυς Εύφημία. Ἀς γράψουμε δυό λόγια στήν μνήμη της Ἡ Ἀγία Εύφημία, γόνος χριστιανικῆς οίκογένειας, μαρτύρησε στούς διωγμούς τοῦ Διοκλητιανοὺ, ὅταν άνθύπατος άνατολῆς ἦταν ὁ Πρίσκος. Ἡ άγία κλήθηκε νὰ θυσιάσει στὀν θεό Ἄρη, καὶ άρνούμενη νὰ τὸ πράξει ὑποβλήθηκε σὲ άπίστευτα μαρτύρια (δείτε τὸ πλῆρες συναξάρι της) μέχρι νὰ παραδώσει τὸ πνεὺμα της.
Ἡ Ἀγία θαυματούργησε σύνοδο τῆς Χαλκηδόνας μἐ τὸ ἄγιο λείψανο της. Έπίσης ὀ πατήρ Παίσιος πρίν τήν κοίμηση του, συνομίλησε μὲ την άγία στὸ κελλί του.
Άπολυτίκιο. Ήχος γ'. Θείας πίστεως.Λίαν εὔφρανας, τούς Ὁρθοδόξους, καὶ κατήσχυνας, το]θς κακοδόξους, Εύφημία Χριστοῦ καλλιπάρθενε. Τῆς γὰρ Τετάρτης Συνόδου έκύρωσας, ἅ οἱ Πατέρες καλῶς ἐδογμάτισαν. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστόν τὸν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσαοθαι ἡμίν ταὸ μέγα ἔλεος.

Kοντάκιον Ήχος β'.
Άγώνας έν άθλήσει, ἀγώνας έν τῆ πίστει κατεβάλου θερμῶς ὑπέρ Χριστοῦ τοῦ νυμφίου σου, άλλά καὶ νῦν, ὥς τὰς αάρέσεις, καὶ τῶν ἐχθρῶν τὸ φρύαγμα, ἐν τοῖς ποσί τῶν βασιλέων ἡμῶν ὑποταγπῆναι πρέσβευε διὰ τῆς Θεοτόκου, ἡ ὑπό ἐξακοσίων τριάκοντα θεοφόρων Πατέρων
Ὅρον λαβοῦσα, καὶ φυλάττουσα πανεύφημε.


Μὲ τἠν εύκαιρία σημειώνουμε. ὅτι σήμερα το βράδυ θὰ τελεσθεῖ άγρυπνία στο μοναστήρι τοῦ Άγίου Ίωάννου τοῦ Θεολόγου στήν Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης γιὰ τὴν κοἰμηση τοῦ π. ΠαισίουἙκεῖ βρίσκεται ὁ τάφος τοῦ γέροντα, καὶ μετὰ τὸ τέλος τὴς θείας λειτουργίας, προς ταὰ χαράματα τῆς κυριακῆς, θα διαβασθεῖ το μνημόσυνο του

Ιουλιανός ο Παραβάτης. Ο θάνατος του.

Ειχε πέσει πρίν από καιρό στο ….pc μου (αφού ήταν σε ψηφιακή μορφή) ένα βιβλίο για τον Ιουλιανό τον παραβάτη, με τίτλο"Ιουλιανός ιερή σοφία"στο οποίο ο συγγραφέας του, κ. Μήτσιος, διατύπωσε την άποψη ότι, φονέας του Ιουλιανού ήταν ο στρατιώτης Μερκούριος, αφού, όπως έγραψε, αυτό « υποστηρίζουν ο Ελληνας ιστορικός Λιβάνιος, ο χριστιανός ιεράρχης Βασίλειος , ο χριστιανός χρονικογράφος Σωζομενός καθώς και άλλοι συγραφείς»
Δεν πολυέδωσα σημασία λόγω του αντιχριστιανικού χαρακτήρα του βιβλίου προερχόμενου από την αντίστοιχη διάθεση του συγγραφέα του, και θεώρησα φυσικό σε τέτοιας λογικής βιβλία να γράφονται τέτοια ανακριβή πράγματα
Τελευταία όμως, παίρνοντας μέρος σε μια σχολιογραφία για αυτό το θέμα στο αγαπητό μου koukfamily, που κόντεψε να εξελιχθεί σε σχολιο...μαχία, με αντιχριστιανό συνομιλητή , επαναλήφθηκε η ίδια θέση, ότι δηλαδή φονέας του Ιουλιανού ήταν ο στρατιώτης Μερκούριος. Ο συνομιλητής μου μάλιστα, στήριξε την άποψη του σ΄ένα κείμενο (φυλλάδιο ίσως ) μιας …. παρα-εκλησσιαστικής οργάνωσης, την οποία ανηγόρευσε μάλιστα σε «επίσησμο ορθόδοξο φορέα», για να δώσει κύρος στην άποψη του

Λοιπόν, θα κάνουμε μια βουτιά (καλοκαίρι γαρ) στην ιστορία, για να δούμε αν τα πράγματα είναι έτσι.

Α) Ξεκινάμε με τον Λιβάνιο.
Ο ειδωλολάτρης ρήτορας Λιβάνιος, φίλα προσκείμενος στον Ιουλιανό. και εχθρικά διακείμενος στον Χριστιανισμό, έγραψε 2 κείμενα (απ΄ όσο ξέρω) για τον θάνατο του φίλου και μαθητή του. Το πρώτο, με τίτλο ‘’Μονωδία ἐπὶ τῶ Ἰουλιανῶ’’, ή ‘Θρήνος στον Ιουλιανό» και το δεύτερο , ‘’Επιτάφιος στον Ιουλιανό’’, κείμενο πιο επίσημο από το πρώτο.
Τον’’ Θρήνο στον Ιουλιανό’’, τον διαβάσαμε σε βιβλίο με επιλογές του Λιβανίου που εξέδωσαν οι εκδόσεις ‘’Θύραθεν’’, ένας εκδοτικός οίκος που δεν διακρίνεται για την φιλικότητα του προς τον χριστιανισμό. Τον ‘’Επιτάφιο’’ δεν τον διαβάσαμε, αλλά δεν έχει σημασία για αυτήν την ανάρτηση, εκτός από μια σημαντική λεπτομέρεια, όπως θα δούμε παρακάτω και την οποία θα δεχθούμε.
Στον ‘’Θρήνο’’ λοιπόν, ο Λιβάνιος δεν αναφέρει κανέναν ως φονέα του Ιουλιανού
Μάλιστα, στο τμήμα του λόγου που θα μπορούσε ν΄αναφέρει τον φονέα, αναρωτιέται, «Ποιος να σφυρηλάτησε την λόγχη που έκανε τόσο κακό;’’, και, ‘’ Ποιος να κατεύθυνε πάνω στα πλευρά του (του Ιουλιανού) την αιχμή του δόρατος;’’Παραθέτω το σχετικό κομμάτι του βιβλίου, και εάν νομίζει κανείς ότι παραλείπω κάποιο τμήμα, είμαι σε θέση να στείλω ολόκληρο το βιβλίο προς επιβεβαίωση



Β) Αμμιανός Mαρκελλίνος (Ammianus Marcellinus)
Αν και δεν χρειάζονται συστάσεις, εν τούτοις θα σημειώσουμε ότι ο Αμμ. Μαρκ. ήταν ειδωλολάτρης στρατιωτικός ο οποίος όμως ασχολήθηκε και με την συγγραφή ιστορίας. Υπό την ιδιότητα του στρατιωτικού έλαβε μέρος στην εκστρατεία εναντίον των Περσών, στην οποία σκοτώθηκε ο Ιουλιανός,
Στο ΧΧV βιβλίο της ιστορίας του, εκεί όπου πραγματεύεται την εν λόγω εκστρατεία και συνακόλουθα τον θάνατο του Ioυλιανού, αναφερόμενος στο χτύπημα (λογχισμό) που δέχθηκε ο τελευταίος, σημειώνει την φράση (σε αγγλική μετάφραση) : ‘’no one knows whence16’’
Παραθέτω το σχετικό τμήμα του κειμένου στ΄αγγλικά:
who had scattered in their alarm, were crying to him from all sides to get clear of the mass of fugitives, as dangerous as the fall of a badly built roof, when suddenly — no one knows whence16 — a cavalryman's spear grazed the skin of his arm, pierced his ribs, and lodged in the lower lobe of his liver. 7 While he was trying to pluck this out with his right hand, he felt that the sinews of his fingers were cut through on both sides by the sharp steel. Then he fell from his horse, all present hastened to the spot, he was taken to camp and given medical treatment.

Σημειώστε και την επεξήγηση στην παραπομπή ‘16’ που δίνει ο υπομνηματιστής:
16 Libanius said that he was killed by some Christian in his own army, but some other writers agree with Ammianus.
Στην παραπομπή βλέπουμε ότι ο Λιβάνιος υποστηρίζει ότι φονέας είναι κάποιος Χριστιανός. Είναι η λεπτομέρεια που υπάρχει στον Επιτάφιο, και για την οποία μιλήσαμε παραπάνω. Δηλαδή, ο Λιβάνιος στον πρώτο Λόγο του, τον Θρήνο, δεν αναφέρει τίποτε για τον φονέα, στον δεύτερο όμως , τον Επιτάφιο, βρήκε σαν ένοχο, κάποιον –αορίστως- Χριστιανό, και σ΄αυτόν τον Λόγο προφανώς αναφέρεται ο υπομνηματιστής. Αν υπάρχουν άλλα κείμενα του Λιβανίου στα οποία να γίνεται αναφορά για τον φονέα, δεν το γνωρίζουμε
Το ότι κάποιοι συγγραφείς συμφωνούν με τον Αμμιανό το προσπερνάμε. Θα σημειώσουμε μόνο ως ανακριβή, το ότι ο Σωζομενός παραδέχεται τον Αγιο Μερκούριο ως φονέα. Για όσους αρέσκονται στα λατινικά, παραθέτω και το αντίστοιχο κείμενο. Προσπαθήστε να μεταφράσετε τις λέξεις που σημειώνονται με κόκκινη γραφή

6 Quos cum Iulianus cavendi inmemor diffluxisse trepidos, elatis vociferando manibus aperte demonstrans, irasque sequentium excitans, audenter effunderet semet in pugnam, clamabant hinc inde candidati, quos disiecerat terror, ut fugientium molem tamquam ruinam male conpositi culminis declinaret, et ��� incertum unde ��� subita equestris hasta, cute brachii eius praestricta, costis perfossis haesit in ima iecoris fibra. 7 Quam dum avellere dextra manu conatur, acuto utrimque ferro digitorum nervos sensit excisos, et provolutus iumento praesentiumque veloci concursu relatus in castra, medicinae ministeriis fovebatur

Γ) Ιωάννης Αντιοχεύς ή Μαλάλας Χριστιανός χρονικογράφος, συγγραφέας της ομώνυμης χρονικογραφίας Ο Μαλάλας στο κεφάλαιο του βιβλίου που αναφέρεται στον αυτοκράτορα Ιουλιανό, (Λόγος ΧΙΙΙ), και αναφερόμενος στην στιγμή που επλήγη ο αυτοκράτορας, γράφει την φράση: «…φέρεσθαι ετρώθη αδήλως». Νομίζουμε ότι δεν χρειάζεται μετάφραση, είναι σαφής ο λόγος. Πάντως παραθέτουμε και την σχετική περικοπή. Παρατηρούμε πάντως ότι ο Μαλάλας αναφέρει τον Μάγνο (Magnus ίσως) ως πηγή του
Αφού λοιπόν οι ιστορικογράφοι Αμμιανός Μαρκελλίνος, και Ιωάννης Μαλάλας, όπως και ο Λιβάνιος στον πρώτο Λόγο του, τον «Θρήνο», δεν ονοματίζουν κανέναν για φονέα του Ιουλιανού, πως προέκυψε και κατηγορείται ο Αγιος Μερκούριος;

Ο Ι. Μαλάλας, στο ίδιο κεφάλαιο JULIANUS IMPERATOR, λίγους στίχους παρακάτω από αυτούς που υπάρχει το «τρωθείς αδήλως» γράφει τα εξής καταπληκτικά:


«Ο Μέγας Βασίλειος, είδε ένα ενύπνιο, κατά το οποίο ο Κύριος διέταξε τον Μρκούριο να φονεύσει τον Ιουλιανό, όπως και έγινε. Ο Μέγας Βασίλειος, συνεχίζει ο Μαλάλας, ξύπνησε ταραγμένος γιατί τιμούσε τον Ιουλιανό ως ‘’ελλόγιμον και συμπράκτορα’’, και ανακοίνωσε τα καθέκαστα το πρωί (εωθινά= όρθρο προφανώς) στην εκκλησία. Ότι δηλαδή εσφάγη ο βασιλεύς και «τελευτᾶ ἐν τῆ νυκτὶ ταύτη», και ότι όλοι παρεκάλεσαν να μην διαδωθεί. Μάλλον φοβούντο. Αμέσως μετά στο κείμενο, ο Μαλάλας σημειώνει ότι ο χρονογράφος Ευτρόπιος δεν συμφώνησε με την συγγραφή αυτή ( το γεγονός αυτό δηλαδή)
Παραθέτω το σχετικό κείμενο του Μαλάλα.

Bλέπουμε λοιπόν το εδάφιο, το οποίο χρησιμοποιεί κάθε συνεπής αντιχριστιανός, όπως οι παραπάνω που αναφέραμε, για να κατηγορήσει τον Αγιο Μερκούριο και τους χριστιανούς συνακόλουθα, για τον θάνατο του Ιουλιανού. Χρησιμοποιούν δηλαδή ως επιχείρημα, τα όσα είδε ο Μέγας Βασίλειος, σε ….ενύπνιο
Με αυτόν τον τρόπο όμως οι αντιχριστιανοί καθιστούν τους εαυτούς τους, περισσότερο χριστιανούς και από τους ….χριστιανούς. Ο λόγος είναι ο εξής:

Ο Αγιος Μερκούριος, (Ερμής) εκτελέσθηκε (μαρτύρησε) από τους ειδωλολάτρες, σύμφωνα με το συναξάρι  του, μεταξύ των ετών 253-259 μΧ, δηλαδή 104 έως 110 χρόνια πρίν τον θάνατο του Ιουλιανού.

Αρα λοιπόν, όσοι αντιχριστιανοί επιμένουν στην άποψη περί Μερκουρίου, στην ουσία δέχονται το ενύπνιο του Μεγ. Βασιλείου, ότι δηλαδή θαυματουργικά , σκότωσε τον Ιουλιανό ο Μερκούριος, 104 με 110 χρόνια μετά την εκτέλεση του.

Δέχονται δηλαδή ένα θαύμα! Κατά συνέπεια, το μόνο που μένει στούς αντιχριστιανούς αυτούς, είναι ν΄αναφωνήσουν το, Μέγας ο Θεός των Χριστιανών
 

Άνακοίνωσις

Ἐκ τοῦ ἀντιγραφείου ἀνακοινοῦται ὅτι, διὰ πλείονας ἐπὶ τῶν ἀνωτέρω πληροφορίας, ὅπως ἀπευθύνεσθε εἰς τοὐς ἐλλογιμοτάτους κ.κ Ἰωάννην Ἀντιοχέαν ἤ Μαλάλαν χρονικογράφον, Λιβάνιον Ρητοδιδάσκαλον, καί Ἀμμιανόν Μαρκελλίνον τέως στρατιωτικὸν, νῦν δὲ χρονικογράφον.

Ἐκ τοῦ αντιγραφείου

Γέρων Ἰωσήφ Βατοπαιδινός

Στὴν μνήμη τοὺ Γέροντα Ἰωσήφ, ἐτοιμάσαμε τὸ βιντεάκι μἐ εἰκόνες ἀπό τὸν Ἄγιο Νικόλαο Βιστωνίδας, μετόχι τοῦ μοναστηριοῦ στὀ ὀποῖο ἔζησε ὁ Γέροντας, τὰ τελευταἰα χρόνια τῆς ἐπίγειας ζωῆς του. Νὰ σημειώσουμε ὅτι ὁ Γέρων Ἰωσήφ μόναζε γιἀ 6 χρόνια, μέχρι τὀ 2002 σ΄αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ μετόχι.

Στο μπαλκόνι της Θεσσαλονίκης για καφέ και ουζάκι!

Ολίγη... παραλία Θεσσαλονίκης.