Ευχαριστούμε για το βραβείο.

Χθές, κυριακή βράδυ, με το τέλος της άδειας ανοίξαμε πλέον το πι-σί , για να ψάξουμε -αρχικά- στην Ευη που μαγειΕΥη κάποια συνταγή με μοσχαρίσιο συκώτι, και κατόπιν να βολτάρουμε διαδικτυακά. Λογικά όμως κινούμενοι, μετά από τόσες μέρες διακοπών, είδαμε πρώτα το ταχυδρομείο, και δοκιμάσαμε την έκπληξη του μη αναμενόμενου ευχάριστου γεγονότος, ειδικά εν όψει της μετα-αδείας εποχής του έτους
Ένα βραβείο από to Koukfamily, για την θεματολογία του μπλόγκ μας
Αρχικά αιφνιδιαστήκαμε, γιατί μπλόγκ που μιλάνε και γράφουνε για Ελλάδα, Μακεδονία και Ορθοδοξία, είναι πάρα πολλά, πολλά περισσότερα απ΄ ότι θα περίμενε κανείς σ΄αυτά τα χρόνια της αποστασίας (ορθόδοξης και εθνικής), και όλα τους είναι αξιόλογα.
Αλλα για την μαχητικότητα τους, άλλα για την απολογητική τους διάθεση, άλλα για την ταπεινότητα τους, άλλα για το προσεγμένο λόγιο ύφος τους, άλλα για τις καταθέσεις ψυχής που κάνουν, άλλα για τις αγωνίες που κόσμια εκφράζουν…..
Όταν λοιπόν σκεφθήκαμε όλα αυτά τα μπλόγκ , που εν πολλοίς είναι και στάσεις στους διαδικτυακούς μας περιπάτους, η έκπληξη έγινε αμηχανία, για το αν αξίζουμε της τιμής αυτής. Θεωρήσαμε λοιπόν ότι δεν αξίζουμε ούτε κατ΄ελάχιστο αυτής της τιμής, πλην όμως, θα την αποδεχθούμε ασκούντες την υπακοή, και όχι - επαναλαμβάνουμε- γιατί μας αξίζει.
Ευχαριστούμε αγαπητοί φίλοι του Koufamily, Θάνο, Ευη, Δημήτρη Τσου, Μάκη, Elen, και Αρχαίε....
Θάθελα όμως, να σας πω καλοί μας φίλοι δυό λόγια για την επιλογή μας, ως προς την Ορθοδοξία.
Η συμμετοχή μας στην εκκλησία είναι συνειδητή. Προέκυψε από μια μικρή πρόσκληση που ψιθυρίσθηκε στ΄αυτιά μας με την φράση, «έρχου και ίδε». Το ψιθυριστό αυτό κάλεσμα , εκφράσθηκε σε πολλά επίπεδα, σε μια διάρκεια χρόνου, και αποτελούνταν από περιέργεια, ερωτήσεις, σκέψεις, παρατηρήσεις, ακούσματα και ξανά σκέψεις……
Τότε, μετά από διεργασίες που ακολούθησαν όλα αυτά, συνειδητά πλέον, έγινε μια αλλαγή πορείας, ή καλύτερα, αποκτήθηκε/καθορίσθηκε πορεία, μέσα στην πελαγοδρομία των ανατολικών δοξασιών, των θεωριών κοινωνικής δικαιοσύνης, των «γοητευτικών» αιρέσεων, και διαφόρων –εσμών και -ισμών, με κατεύθυνση το λιμάνι της εκκλησίας Του.
Η απόφαση αυτή ελήφθη εν (οικογενειακώ) συνόδω, με την cummu-λίνα δηλαδή. Δεν εκβιασθήκαμε, δεν δωροδοκηθήκαμε, δεν τύχαμε υποσχέσεων.
Δοκιμάσαμε, γευθήκαμε , και μόνοι μας, με πλήρη ελευθερἰα, επιλέξαμε αυτήν την πορεία, αντιμετωπίζοντας αρχικά διάφορα σχόλια από τον περίγυρο μας, και τον πιο στενό ακόμη, με πιο ανώδυνο το, «-πάει… χαζέψανε αυτοί...»
Σ΄αυτήν την πορεία, μέρα με την μέρα, χρόνο με τον χρόνο, παρά την ανύπαρκτη πρόοδο μας, αποκτήσαμε τουλάχιστον αγάπη και σεβασμό για την ορθοδοξία, ἐτσι ὠστε να μπορούμε και μείς να κατανοούμε τον λόγο του χριστιανού άνδρα που είπε:
Ούκ άρνησόμεθά σε φίλη Ορθοδοξία,
ού ψευσόμεθά σε πατροπαράδοτον σέβας,
έν σοί έγεννήθημεν, έν σοί ζώμεν, έν σοί κοιμηθησόμεθα.
Εί και καλέσει καιρός,και μυριάκις υπέρ σου τεθνηξόμεθα.
(Ιωσήφ Βρυένιος)
Και πάλι ευχαριστούμε για την αγάπη σας αγαπητοί μας Φίλοι την οποία και ανταποδίδουμε.
Σας ευχόμαστε καλό εκκλησιαστικό έτος, μιά και αυτό άρχίζει από αύριο!

Πάμε στην θάλασσααααα!!!! Τα ξαναλέμεεεεε!!!

Ο σπουργίτης

Χθές το απόγευμα, άκουσα ένα μικρό γντούπ, στην τζαμαρία της εταιρείας, και επειδή ο ήχος δεν είναι από αυτούς που συνήθως ακούμε, παραξενεύτηκα και πήγα να δώ τι είναι.
Βρήκα ένα μικρό πουλάκι , πεσμένο στις τσιμεντόπλακες σχεδόν ανάποδα και ακίνητο.
Το έργο το είχα ξαναδεί. Όταν ο ήλιος είναι σε μια συγκεκριμμένη – μάλλον – γωνία, τα πουλιά δεν μπορούν να καταλάβουν την ύπαρξη μεγάλων γυάλινων επιφανειών και πέφτουν επάνω τους. Μερικές φορές ζούνε, μερικές φορές όχι,
Το λυπήθηκα το σπουργιτάκι – σπουργίτης ήτανε- και το πήρα στο χέρι μου.

Κατάλαβα ότι ζούσε, αλλά δεν ήξερα αν θα συνέχιζε να .. ζεί. Το κεφαλάκι του κινιόταν ελεύθερα, και το μικρούτσικο, σε κεχριμπαρένιο χρώμα ράμφος του ήταν ανοιχτό.
Κάποια στιγμή, πως άρχισε να συνέρχεται , και το έβαλα να κρατηθεί πάνω στο δάχτυλο μου. Το σπουργιτάκι έκατσε -όπως μπορεί να καθήσει ένα σπουργιτάκι- και μάλιστα ένοιωσα τα νυχάκια του να γαντζώνονται στο δάχτυλο μου. Χάρηκα. Πίστεψα ότι το πουλάκι ανακτούσε τις δυνάμεις του, παρά το ότι το ράμφος του παρέμεινε ανοιχτό. Βρήκα ένα χάρτινο ρολλό, από εκείνον που έχουν στο κέντρο τους τα ρολλά κουζίνας, και άφησα εκεί τον σπουργίτη.
Α πομακρύνθηκα δυό-τρία βήματα και περίμενα να δώ τι θα γίνει. Σε δυό-τρία λεπτά ο σπουργίτης , σαν μια δοκιμή πτήσης άνοιξε λίγο τις φτερουγίτσες του, ύστερα πιο πολύ, μετά ακούστηκε ένα ελαφρύ φριιούπ, και ο σπουργίτης, πέταξε και…έφυγε Χαμογέλασα.
Στο καλό φίλε, και να προσέχεις…

Μπορείτε να δείτε εδώ, πως ... απογειώνονται τα σπουργιτάκια.

H Μεταμόρφωση Του Σωτήρος.

Ο Xριστός, 40 μέρες πρίν την σταύρωση, πήρε τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. και ανέβηκαν σε ένα ψηλό βουνό, το όρος Θαβώρ.. Εκεί μπροστά στους τρείς μαθητές ο Κύριος μεταμορφώθηκε.

Ελαμψε το πρόσωπο του σαν τον ήλιο, και τα ιμάτια του γίνανε λευκά σαν το φώς.

Τότε φανερώθηκαν ο Μωυσής και ο προφήτης Ηλίας, και συνομίλησαν μαζί του. Ο Πέτρος ζήτησε τότε να στήσουν σκηνές κι να μείνουν εκεί. Όσο ακόμα μιλούσε ,Ἰδού νεφέλη φωτεινή ἐπεσκίασε αὐτούς, και ακούστηκε φωνή από την νεφέλη που είπε: οὗτος ἐστίν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητὸς, ἐν ὧ εὐδόκησα, αὐτοῦ ἀκούετε.

Οι μαθητές φοβήθηκαν, έπεσαν κάτω, άλλα όταν τους μίλησε ο Κύριος, είδαν μόνο Aυτόν και κανέναν άλλον. Τους ζήτησε μάλιστα, να μην μιλήσουν σε κανέναν για ό,τι είδαν, έως ότου γίνει η ανάσταση.
Για το γεγονός αυτό, οι Πατέρες λένε ότι επετράπηκε από Τον Κύριο, προκειμένου οι μαθητές να γευθούνε ένα μικρό μέρος από την δόξα του, εν όψει των γεγονότων που έρχονταν. (σύλληψη, πάθη, σταύρωση)
Αυτό όμως που εντυπωσιάζει στο Θαβώρ, είναι η μεταμόρφωση του Χριστού σε Φώς. γι αυτό είναι θα ήταν εύλογη η ερώτηση, τι φώς ήταν αυτό;
Το φώς αυτό λοιπόν, δεν ήταν ένα φώς όπως εμείς το καταλαβαίνουμε, δηλαδή φως από έναν προβολέα ή φώς από τον ήλιο. Όλα αυτά τα ΅φώτα΅ από τεχνητές πηγές ή από τον ήλιο, τα άλλα άστρα κλπ, τα ονομάζουμε΅-χάριν συννενόησης- φώτα από τον κτιστό κόσμο, δηλαδή ΅κτιστά φώτα΅
Το Φως, στο οποίο μεταμορφώθηκε ο Χριστός ήτανε ά-κτιστο. Και λέγεται έτσι, γιατί δεν προέρχεται από αυτόν τον κόσμο που ζούμε εμείς, δηλαδή από τον κτιστό κόσμο.
Σύμφωνα με τους Πατέρες, αυτό το άκτιστο φώς είναι η εικόνα του Θεού, που μπορούνε να δούνε τ΄ ανθρώπινα μάτια, όταν βέβαια ό Θεός το επιτρέψει.

Ακριβώς για τον λόγο αυτόν, το τροπάριο της γιορτής λέει: δεῖξας τοῖς μαθηταῖς σου, τὴν δόξαν σου, καθώς ἠδύναντο.....(να δούν)

Τίποτε άλλο δεν μπορεί να δεί ο άνθρωπος από Τον Θεό. Η πραγματική ουσία Του, είναι απρόσιτη, τόσο από τον άνθρωπο, όσο και από τους αγγέλους. Επίσης το Ακτιστο Φως, λέγεται και δόξα Του Θεού
Αρα λοιπόν, οι απόστολοι στο όρος Θαβώρ, είδαν την δόξα Του Θεού, σαν ένα άκτιστο φώς.

Το άκτιστο φώς, ή θαβώρειο φώς, καμμιά φορά ο Θεός επιτρέπει να το βλέπουν οι άνθρωποι που έχουν προκόψει στην πνευματική ζωή, σαν μια ενίσχυση σ΄ αυτόν, τον πνευματικό τους αγώνα. Είναι πολλά τα παραδείγματα, κυρίως μοναχών, που από την πνευματική άσκηση, έφθασαν στην θέα του ακτίστου φωτός, στην θέαση δηλαδή της δόξας Του Θεού.

Ισως μιά άλλη φορά, να μπορέσουμε να παρουσιάσουμε κάποια τέτοια γεγονότα.
Το ιστολόγιο μας, εύχεται χρόνια πολλά στους Σωτήρηδες και τις Σωτηρίες/Σωτηρούλες
Στο λίνκ, http://www.imthf.gr/mones.htm μπορούμε να επισκεφθούμε κάποια μοναστήρια της πατρίδας μας

...μεγάλο λόγο μην λές....

Στο ΠΑΡΟΝ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ, στην στήλη ΒΥΖΑΝΤΙΟΝ, ό αρθρογράφος κ. Προκόπιος, κάνει και αυτός το χρέος του με μια επιθεσούλα εναντίον της εκκλησίας, προσπαθώντας να συνδυάσει την επερχόμενη (;) επιδημία της γρίππης, με την θεία κοινωνία.

Ακούγοντας στο ραδιόφωνο του έναν ιερέα να λέει στο εκκλησίασμα ότι δεν υπάρχει κίνδυνος για την νόσο από την μετάδοση της θ. κοινωνίας, αμφιβάλλει για την πραγματικότητα αυτή, και ειρωνεύεται τον ιερέα, και την εκκλησία συνακόλουθα γράφοντας τα εξής:΅… αν μπορούσα, θα τηλεφωνούσα στον σεβάσμιο ιερέα και θα τον ρωτούσα αν ο ίδιος λαμβάνει τη Θεία Κοινωνία πρώτος ή τελευταίος, μετά το σύνολο του εκκλησιάσματος. Αυτό θα ήθελα να δω και μετά θα μετανοούσα ως νέος Σαούλ που βαφτίζεται Παύλος.΅
Στην συνέχεια του κειμένου του, (διαβάστε το εδώ) μας μεταφέρει στον …ερχόμενο Νοέμβριο, όπου βλέπει (.....εν οράματι) τον σεβ. Ανθιμο να κοινωνά τους πιστούς, και τελευταίος να κοινωνάει και αυτός. ( ο Άνθιμος δηλαδή). Εκείνη την στιγμή ο αρθρογράφος, (γράφοντας ειρωνικά) λέει για τον εαυτό του, ότι αν θα δεί αυτήν την εικόνα, θα πέσει κάτω, θα ουρλιάζει, θα συρθεί στα πόδια του Ανθίμου, θα πλύνει με τα δάκρυα του τα πόδια του, (του Ανθίμου πάντα) και θα ζητήσει συγνώμη. Αρκεί βέβαια ο δεσπότης να μεταλάβει τελευταίος.

Λοιπόν, οι Έλληνες λέμε για αυτούς που λένε πολλά και άκριτα, ΅μεγάλη μπουκιά φάε , μεγάλο λόγο μην λές΅
Αυτό ισχύει στην περίπτωση του κ. Προκοπίου, για τον εξής λόγο.
Όταν περατωθεί η μετάδοση της θ. Κοινωνίας, το άγιο ποτήριο και η λαβίδα δεν μπαίνουν σε κάποιον κλίβανο αποστείρωσης. Φυλάσσονται στην πρόθεση, για να χρησιμοποιηθούν στην επόμενη θεία λειτουργία. Αυτό σημαίνει, ότι στην επόμενη μετάδοση της θείας κοινωνίας ‘ που ίσως γίνει και σε μια-δυό μέρες, πρακτικά τα σκεύη αυτά, (άγιο ποτήριο και λαβίδα) φέρουν -αν φέρουν- όλο το μικροβιακό φορτίο που παρέλαβαν από την τελευταία μετάδοση της θείας κοινωνίας. Άρα, εύκολα γίνεται κατανοητό, ότι αυτός που θα κοινωνήσει πρώτος την επόμενη φορά, ό ιερέας δηλαδή, θα έχει να αντιμετωπίσει πράγματι τον (ανύπαρκτο για εμάς τους χριστιανούς και υπαρκτό για τον κ. Προκόπιο) κίνδυνο των μολύνσεων.

Αρκεί αυτό για τον κ. Προκόπιο; Αν όχι, ας μάθει και κάτι άλλο.

Στο τέλος της θείας λειτουργίας, γίνεται η λεγομένη ΅κατάλυση΅ (της θείας κοινωνίας πάντα), κατά την οποία ο ιερέας, πίνει (καταλύει) ολόκληρη την ποσότητα, όποια και αν είναι αυτή, που έμεινε στο άγιο ποτήριο. Άρα λοιπόν, και στο τέλος της θ. λειτουργίας, καταλύοντας ο ιερέας, προσλαμβάνει όλο το υποτιθέμενο μικροβιακό φορτίο, που – υποτίθεται – ότι συσωρεύεται στην θεία κοινωνία από την λαβίδα (κουταλάκι) με την οποία κοινώνησαν οι πιστοί.
Βέβαια, να σκεφτούμε ότι μεταξύ δύο θείων λειτουργιών, ο ιερέας μπορεί να μεταλάβει έναν ή και παραπάνω ίσως ετοιμοθανάτους, ανεξαρτήτως ασθενείας, ίσως και λοιμικών- και πάλι θα είναι υποχρεωμένος να καταλύσει, άρα να δεχθεί τα μικρόβια για τα οποία μιλάει ο κ. Προκόπιος.
Είμαι σίγουρος ότι τώρα ό κ. Προκόπιος πήρε την απάντηση που ζητούσε με τόσο ειρωνικό ύφος, και αρκεί πλέον να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και της υπόσχεσης του, και να ζητήσει συγνώμη, αφού έτσι είπε. Πάντως, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, καμία φαντασία από τους εχθρούς της εκκλησίας. Τα ίδια και τα ίδια. Ας αλλάξουν και κανένα τροπάρι!!
Τέλος θα παρατηρήσατε, ότι ο κ. Προκόπιος στο άρθρο του, αναφέρεται και στην ΅κτηνωδία ΅ για το βίντεο του Γαβρά. Οι εμπεριστατωμένες απαντήσεις στο ανήθικο αυτό βίντεο έχουν γεμίσει την μπλογκόσφαιρα, αλλά για (την απίθανη) περίπτωση κατά την οποία ο κ. Προκόπιος, δεν τις έχει αντιληφθεί, συνιστούμε να ρίξει μια ματιά στα taxalia, στο olympia και στο antinews
Σίγουρα όμως, αν δεν παρακολουθεί την μπλογκόσφαιρα, θα έχει δεί την απάντηση στον Γαβρά και τους υπερασπιστές του, άρα και σ΄ αυτόν τον ιδίο, από αυτήν την ίδια η εφημερίδα του, στο ΠΑΡΟΝ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ. Διαβάστε το σχετικό άρθρο, με τίτλο : Ο αντικληρικαλισμός: μια ανίατη αναπηρία (της «Προόδου»)

Όπως και νάναι όμως , εγώ θα περιμένω απλά την συγνώμη του, (σιγά μην την ζητήσει…) και όχι τα ουρλιαχτά του. Αυτός το είπε!