Οἱ Νεκροί, φέτος δέν ἦλθαν.

Ἦταν νύχτα, 3 Νοεμβρίου 1940. Ἡ Θεσσαλονίκη βομβαρδιζόταν ἀπό τήν Ἰταλική ἀεροπορία. Τήν νύχτα ἐκείνη, μιά νέα γυναίκα 20-21 ἐτῶν, ἡ Φωτεινή,  ἔμελλε νά γεννήσει τό πρῶτο καί τελευταῖο παιδί της. Ὁ ἄνδρας της ἔλειπε. Δυό-τρεῖς μέρες πρίν, ἐπιστρατεύθηκε στό ΧV Σύνταγμα Πυροβολικοῦ. 

Ντύθηκε στό χακί, πῆγε στό σπίτι -στό Τσινάρι τῆς Θεσσαλονίκης- φίλησε τήν γυναίκα του, τῆς εἶπε ὅ,τι  λένε ὅλοι οἱ στρατιῶτες πού πηγαίνουν στό πόλεμο, ὅτι θά γυρίσει, καί ἐφυγε  γιά τό μέτωπο. Ἕνας ἀπό τούς ἑπτακόσιες χιλιάδες περίπου Ἑλληνες πού ἐπιστρατεύθηκαν.

Τήν νύχτα ἐκείνη τοῦ βομβαρδισμοῦ, ἡ ἐτοιμόγεννη γυναίκα μεταφέρθηκε ἀπό τόν ἀδελφό της στίς παρυφές τοῦ Σέιχ-Σού, καἰ ἐκεῖ, κάτω ἀπό ἕνα δένδρο, ὑπαίθρια, χωρίς γιατρό ἠ ἔστω κάποια ἐμπειρική μαμμή, γέννησε τήν κόρη της.
Λίγες μέρες ἀργότερα, στίς 28 Νοεμβρίου, ὁ ἄνδρας της νέας κοπέλλας, ὁ  Γεώργιος Λ., θά ἔχανε τήν ζωή του στίς μάχες γιά τήν κατάληψη τῆς Κορυτσᾶς.
Ὁ Γεώργιος Λ., δέν εἶδε ποτέ τήν κόρη του, καί ή κόρη του, δέν εἶδε ποτέ τόν πατέρα της.
Ὁ Γεώργιος Λ., σκοτώθηκε καί τάφηκε στήν περιοχή Τσαγκόνι τῆς Κορυτσᾶς, καί ἡ μικρή Ἐλένη, -ἔτσι τήν βάφτισαν-μεγάλωσε βιώνοντας τήν ὀρφάνια.
Ἀπό τότε πού ἡ Ἐλένη κατάλαβε τόν ἐαυτὀ  της, μέχρι καί σήμερα, στά 71 της χρόνια, εἶχε ἀγάπη γιά τήν ἠμέρα τοῦ ΟΧΙ.  Ἠξερε, ὅτι ἠ ἡμέρα αὐτή, τῆς ἀνῆκε.  Ὅτι αὐτή τήν ἡμέρα ἡ ὀρφάνια της μαλάκωνε καί γιατρευόταν, γιατί τό Ἔθνος μέ στρατιωτική παρέλαση τιμοῦσε τόν πατέρα της. Αὐτή ἡ μέρα δέν ἦταν ἴδια μέ καμμιά ἄλλη. Ἡταν ἡ μέρα τῆς οἰκογένειας της,
Τῆς χήρας μάνας, τοῦ νεκροῦ πατέρα, καί ἑνός ὀρφανοῦ κοριτσιοῦ.
Γι΄ αὐτό καί  δεκαετίες ὁλόκληρες, περίμενε κάθε χρόνο τήν στρατιωτική παρέλαση, τῆς 28ης Ὀκτωβρίου.
 Ὄχι τήν ὁποιαδήποτε παρέλαση. Τήν στρατιωτικἠ τῆς Θεσσαλονίκης. Βλέποντας τά στρατιωτικά τμήματα, ἔρχεται τό μυαλό της ὁ Στρατιώτης πατέρας της, πού - ἔτσι συντεταγμένα-ἀπό αὐτήν τήν πόλη ἔφυγε γιά τό μέτωπο . Ἰσως γι΄αὐτό, νά μήν ὑπάρχει ἀλλο σπίτι στήν Θεσσαλονίκη, στό ὁποῖο νά κυματίζουν δύο Γαλανόλευκες, μία σέ κάθε μπαλκόνι.
 Φέτος, μέ τό ἄκουσμα τῆς ματαίωσης τῆς παρέλασης, τήν εἶδα ν΄ ἀλλάζει χρῶμα, καί μέ τρεμουλιαστή φωνή νά λέει: -Πῶς εἶναι δυνατόν;  
Ἐμπρός λοιπόν, ὅλοι ἐσεῖς, δῆθεν ψευτο-δημοκρᾶτες ἀριστεροί, δῆθεν ἀγανακτισμένοι, δῆθεν πατριῶτες δεξιοί,  ἐμπρός λοιπόν, πεῑστε αὐτό τό μικρό ὀρφανό κορίτσι, γιατί ἔτσι γίνεται κάθε τέτοια μέρα ἡ μάνα μου, γιά τό  ἐτσιθελικό δικαίωμα σας, νά ἀκυρώσετε τό ραντεβοῦ, τόσο τό δικό της, ὅσο καί τῶν ἄλλων ὀρφανῶν παιδιῶν  ἀπό τόν πόλεμο, μέ τούς ἀγαπημένους τους νεκρούς.
Θά πρέπει νά μάθετε,  ὄτι τήν ἡμέρα αὐτή- ἄθλιοι, ὦ ἄθλιοι - ἔρχονται στήν στρατιωτική  παρέλαση οἱ Σκοτωμένοι Στρατιῶτες  τοῦ Πολέμου. Ἄλλος χωρίς πόδι, ἄλλος χωρίς χέρι, ἄλλος  χωρίς στῆθος, ἀλλος χωρίς πρόσωπο.
Ἔρχονται, καί στέκονται ἐκεῖ πίσω, πού εἶναι συντεταγμένα τά τμήματα γιά τήν παρέλαση.
Τότε, μέ μιά ἀκατανόητη συμφωνία οἱ Σκοτωμένοι Στρατιῶτες τοῦ Πολέμου, δανείζονται τά κορμιά τῶν τωρινῶν στρατιωτῶν μας, καί κάτω ἀπό τούς ἦχους τοῦ, "Πάνω  'κεῖ στίς Πίνδου μας τίς κορφές..." παρελαύνουν ἄθλιοι -ναί, παρελαύνουν, - καμαρωτά μπροστά ἀπό τίς οἰκογένειες τους, πού βρίσκονται ἀνάμεσα στόν κόσμο καί τούς χειροκροτοῦν.
Τότε οἱ χῆρες βλέπουν  τούς ἄνδρες τους, οἱ μανάδες τά νεκρά παιδιά τους, καί τά ὀρφανά παιδιά τούς πατεράδες τους.
Εἶναι τό μεγάλο τους ραντεβοῦ τρισάθλιοι, πού ἐσεῖς τό ἀκυρώσατε.
Αὐτή ἡ  ἡμέρα, ἡ Περιώνυμη, ἡ Ἐπίσημη τοῦ Ἔθνους, ἡ Δοξαστική τῶν Νεκρῶν δέν σᾶς ἀνήκει ἀθλιοι, ἀνήκει σ΄ ἀλλους, ὄχι σέ σᾶς. Δέν σᾶς ἀνήκει γιατί τήν καταστρέψατε.
Ποτέ πλέον δέν θά σᾶς ἀνήκει, καί ὁποιαδήποτε ἀναφορά σας στή μέρα αὐτή, θά εἶναι ἐνέργεια πού ἰσοδυναμεῖ μέ ἀσέλγεια, καί βεβήλωση Νεκρῶν. Ὄχι ὁποιονδήποτε Νεκρῶν, ἀλλά τῶν Μεγάλων Νεκρῶν τοῦ ἀσύλληπτου ἔπους τοῦ ΄40.
Ντροπή σας, ντροπή σας σιχαμένοι, πού ἐπιπλέον, ἔχοντας τό ἀπύθμενο θράσος τοῦ ἰερόσυλου, λέτε ὅτι μέ αὐτόν τόν τρόπο-τῆς ματαίωσης τῆς στρατιωτικῆς παρέλασης -τιμήθηκαν οἱ Νεκροί τοῦ '40-'41.
Στερήσατε, ἀπό μιά ἡλικιωμένη γυναίκα, νά δεῖ μέ τά παιδικά της μάτια τόν Νεκρό πατέρα της νά παρελαύνει μπροστά της. Τῆς στερήσατε τήν δυνατότητα νά τόν χαιρετήσει τήν μοναδική μέρα πού μπορεῖ νά γίνει αὐτό.  
Τῆς στερήσατε τήν δυνατότητα νά κλάψει δοξαστικά τήν ἔλλειψη τοῦ πατέρα.
Ντροπή σας μιάσματα, καταφέρατε νά ξύσετε τίς πληγές τῆς παιδικῆς ὀρφάνειας σέ  μιά ἡλικιωμένη γυναίκα, πού  ἀκόμη καί τώρα,  στά γηρατειά της, φέρει ἐπίσημα -τραυματικά άλλά καί περήφανα - τόν χαρακτηρισμό, "Ὀρφανή, θῦμα πολέμου ΄40-΄41".
Εἶναι ἕνα, ἀπό ἐν ζωή  θύματα τοῦ πολέμου αὐτοῦ , πού περπατοῦν ἀκόμη ἀνάμεσα μας, φορέας μιᾶς πρωτογενοῦς μνήμης  πόνου ἀπό πολέμο, πού ἀδυνατεῖτε ἀνεγκέφαλοι  νά κατανοήσετε.

Ὦ ἄθλιοι, ντροπή σας....

Πάνω φωτό: Ἡ Φωτεινή καί ἡ μικρή Ἑλένη, στήν Κατοχή
Κάτω φωτό: Ἡ Φωτεινή καί ἡ μικρή  Ἑλένη, μετά τήν Απελευθέρωση

Μνήμη Ἁγίας Ἀναστασίας τῆς Ρωμαίας.

Σήμερα, ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τήν μνήμη μιᾶς κοπέλλας πού ἁγίασε κάτω ἀπό φρικτά καί ἀπάνθρωπα μαρτύρια, στά ὁποῖα τήν ὑπέβαλλαν οἱ ἀντιχιριαστιανοί τῆς ἐποχῆς της, προκειμένου αὐτή ν΄ἀπαρνηθεῖ τόν Χριστό.
Ἡ κοπέλλα μέ τήν δύναμη τῆς πίστης, ἄντεξε τά βασανιστήρια, καί στεφανώθηκε μέ τό στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.  Ὁ Κύριος, σέ ἀνταπόκριση σχετικοῦ αἰτήματος της, τῆς ἔδωσε τό χάρισμα, νά προστρέχει βοηθός σέ κάθε ἕναν πού μέ πίστη καταφεύγει σέ αὐτήν.

Ἀγία Ἀναστασία Ρωμαία, Ρώμης τό βλάστημα καί μέγα καύχημα, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν.

Δεὶτε ἐδῶ, μιά πληρέστερη άνάρτηση μας γιά τόν βίο τῆς  Ἁγίας.

Μέ τό χαμόγελο στά χείλη........

"Μέ τό χαμόγελο στά χείλη, πᾶν' οἱ φαντάροι μας μπροστά..."

Δέν ἔχω νά γράψω κάτι ἄλλο. Ὁ στίχος αὐτός, τραγουδισμένος ἀπό τήν τραγουδίστρια τῆς Νίκης,  τήν Φωνή τῆς Ελλάδος, τήν φωνή τῆς Σοφίας Βέμπο 

ἄνοιξε τήν σελίδα, 

γιἀ τό ἀνεπανάληπτό, τό μοναδικό,

Ἔπος τοῦ '40.

Αἰωνία ἡ μνήμη στούς πεσόντες τοῦ πολέμου,

μεταξύ τῶν ὁποίων βρίσκεται καί ὁ παππούς μου.

Χρόνια Πολλά στούς Δημήτρηδες, στίς Δήμητρες καί στήν Θεσσαλονίκη

Ἐπίσημη ἡμέρα ἡ σημερινή. 

Σήμερα ἡ ἑορτή τοῦ Πολιούχου τῆς Θεσσαλονίκης Ἀγίου Δημητρίου τοῦ Μυροβλήτη , καί σήμερα  ἡ ἐπέτειος τῆς ἀπελευθέρωσης τῆς πόλης στίς 26 Ὀκτωβρίου 1912, ἀπό τόν Ἑλληνικό Στρατό, κατά τόν Α' Βαλκανικό Πόλεμο.

Χρόνια Πολλά σ΄ ὅλους.

Διαβάστε ἐδῶ, παλαιότερη ἀνάρτηση μας γιά τήν σημερινή μεγάλη γιορτή

Ἀκόμα καί τώρα λέτε ψέμματα......

 

Σήμερα τό πρωϊ, ὁ Παπαδάκης εἶχε τόν Μιχάλη Χρυσοχοϊδη. μέ ἐρωτήσεις γύρω ἀπό τά τρέχοντα οἰκονομικά. Οἰ ἐρωτήσεις του Παπαδάκη, ἦταν τόσο εὐστοχες, πού πράγματι άδικεῖται ὁ ἄνθρωπος γιά τό γεγονός ὅτι δέν ἔχει μιά ἐκπομπή ἀμιγῶς πολιτικοῦ περιεχομένου.
Στίς εὔστοχες καί αἰχμηρές ἐρωτήσεις του, ὁ Χρυσοχοϊδης άπαντοῦσε μέ γενικότητες. Τί θά μποροῦσε νά κάνει ἄλλωστε;
Σ΄ἕνα σημερῖο ὄμως, ὁ ὑποτιθέμενος ἐκσυγχρονιστής πολιτικός, ἔβγαλε ἀπό μέσα του τόν ψεύτη πολιτικάντη.
Ὁ Παπαδάκης,ἐπισήμανε ὁτι ἡ τρόϊκα θά στείλει ἀνθρώπους νά κάθονται στά ὑπουργεῖα καί θά ἔχουν τόν ἐλεγχο τῶν πραγμάτων.
Ὁ Χρυσοχοϊδης -άρχικά καί ἐμμέσως-τό δέχθηκε, λέγοντας ὅτι "λεφτά δίνουν οἱ ἄνθρωποι , (οἱ εὐρωπαίοι) καί θέλουν νά ξέρουν πού πᾶνε."  
Ω! τῆς άπόλυτης ξεφτίλας. Παραδέχθηκε δηλαδή, ὅτι οἱ εὐρωπαίοι, δέν ἀναγνωρίζουν καμμιά ἐντιμότητα στήν ἐλληνική κυβέρνηση γιά τήν διαχείριση τῶν χρημάτων πού μᾶς δίνουν.
Ἀμέσως μετά, προσπαθῶντας νά θολώσει τά πράγματα, εἶπε πώς τά κλιμάκια τῆς τρόϊκας πού θά ἐγκατασταθοῦν στά ὑπουργεῖα θά εἶναι...... "τεχνικοί βοηθοί" .
Ἀκόμα καί τώρα λοιπόν, πού οἱ πολιτικοί ἀντί νά προσπαθοῦν νά ἐξιλεωθοῦν στόν λαό γιά τά πολιτικά τους ἐγκλήματα, ἀκόμα καί τώρα, πού ἄνθρωποι αὐτοκτονοῦν καί ἀφήνουν ὀρφανά λόγω τῆς κακῆς διαχείρισης τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν, ἀκόμα καί τῶρα λένε ψέμματα.
-Ε, λοιπόν κ. Χρυσοχοϊδη, οἱ τροϊκανοί πού θά ἐγκατασταθοῦν στό ὐπουργεῖο σου, δέν θά εἶναι οϊ τχνικοί σου βοηθοί. Εσύ, ναί ἐσύ θά εἶσαι ὁ τεχνικός βοηθός τους.
Ἐσύ -καί οἱ συνάδελφοι σου ὑπουργοί -θά εἶστε οἱ τεχνικές ὀρτινάτσες τῶν Εὐρωπαίων Ἐπιτηρητῶν τῆς Πατρίδας μας.
Ἀντί νά σκύψεις λοιπόν τό κεφάλι καί νά ψελλίσεις ἕνα συγνώμη πρός τούς Ἑλληνες, προσπαθεῖς νά ἐξωραϊσεις τήν οἰκονομική δουλεία στήν ὁποία παραδώσατε τόν λαό , λέγοντας καί τήν ἐσχάτη στιγμή ψέμματα.
Τελικά, στόν "ἕλληνα πολιτικό", πρῶτα θά βγεῖ ἡ ψυχή του, καί μετά τό χούι του νά λέει ψέμματα.

Hang 'em high.

Σέ αὐτή τήν ταινία γουέστερν, πρωταγωνιστεῖ  ὁ Κλίντ 'Ἠστγουντ, σ' ἕναν ρόλο τελείως διαφόρετικό, ἀπό ἐκείνους πού ὑποδύθηκε στίς ταινίες τῆς περίφημης τριλογίας.
Στήν ταινία αὐτή, βλέπουμε τόν Ἠστγουντ, ὠς τόν πρώην ἀστυνομικό Τζέντ Κοῦπερ  νά λυντσάρεται ὠς δράστης φόνου καί ληστείας, ἐνώ ὄμως ἦταν ἀθῶος, σέ μιά περιοχή τῆς Ὀκλαχόμα.
Τό γεγονός αὐτό, ἡ διάθεση γιά ἐκδίκηση, ἀλλά καί ή σχετική πρόταση, ἀπό τόν  δικαστή Ἄνταμ Φέντον τοῦ Φόρτ Γκράντ, -τόν δεύτερο κύριο χαρακτήρα τῆς ταινίας- τόν ἐπαναφέρουν στήν ἀστυνομική ὑπηρεσία, μέ σκοπό τήν βοήθεια στήν ἐπιβολή τῆς τάξης στήν ἀχανή περιοχή τῆς Ὀκλαχόμα καί τοῦ Αϊντάχο.

Ἡ ταινία, δείχνει τίς δυσκολίες καί τούς κινδύνους πού ἀντιμετώπιζε ὁ ὁμοσπονδιακός ἀστυνομικός  (marshall) τό τελευταῖο τέταρτο τοῦ 18ου αἰώνα, άλλά καί τόν τρόπο ἀπονομῆς  τῆς δικαιοσύνης ἀπό τούς δικαστές, στίς περιοχές τῆς Ἄγριας Δύσης.
 Στίς συλλήψεις πού εἶχαν νά κάνουν μέ ἐγκλήματα τῆς ζωοκλοπῆς καί τοῦ φόνου,  μοναδική ποινή ἦταν ὁ θάνατος,  καί μέσον ἐκτέλεσης τῆς ποινῆς ὁ δημόσιος ἀπαγχονισμός.
Στό σημεῖο αὐτό πηγάζει καί τό ἰδαίτερο ἔνδιαφέρον τῆς ταινίας, καθότι τό Φόρτ Γκράντ τοῦ ἔργου, δέν εἶναι παρά τό Φόρτ Σμίθ τοῦ Ἀρκάνσας στήν πραγματικότητα, καί ὁ δικαστής τῆς ταινίας, ἕνας πραγματικός δικαστής γιά τόν ὁποῖο θά διαβάσετε ἀμέσως παρακάτω.

Δημόσιοι ὑπάλληλοι: Ἡ εὐνοημένη κάστα καί ή Λούκα Κατσέλη

Εἶναι γνωστό σέ ὅλους μας, πώς ἡ πρώην ὐπουργός κ. Κaτσέλη, ἀπειλεῖ νά καταψηφίσει  τό ἄρθρο 37 τοῦ πολυνομοσχεδίου,  μέ τό ὁποῖο παγώνουν οἱ κλαδικές συμβάσεις τῶν ἐργαζομένων στόν ἰδιωτικό τομέα, μέχρι τέλους τοῦ μνημονίου.
Ἡ κυβέρνηση, δήλωσε ὅμως, πώς τό πολυ-νομοσχέδιο, θά πρέπει νά ψηφισθεῖ στό σύνολο του.
Δέν ξέρω ἡ κ. Κατσέλη τί θά κάνει στό τέλος. Ἄν θά τό ψηφίσει ἤ ὄχι. Μικρή σημασία ἔχει.  Αὐτό πού ξέρω ὅμως, εἶναι ὁτι ἐπιδιώκει νά ἐμφανισθεῖ σάν "ἐργατομητέρα" πού δέν δέχεται οἱ ἐργαζόμενοι στόν ἰδιωτικό τομέα νά χάσουν τίς συλλογικές τους συμβάσεις.

Ὀ Ἄνθρωπος Χωρίς Ὄνομα (Dollar's trilogy)

Ἡ κινηματογραφική  τριλογία,  The Man With No Name Trilogy  ἤ Dollar's Trilogy περιλαμβάνει τρεῖς ταινίες-σταθμούς, γιά τήν ἐξέλιξη τῶν ταινιῶν γουέστερν. Αὐτές, κατά σειρά πού γυρίσθηκαν εἶναι οἱ ἐξῆς:

Γιά μιά χοῦφτα δολλάρια,                (A fistfull of dollars)                      1964
Μονομαχία στό  Ἐλ Πᾶσο,              (For a few dollars more)                1965
Ὁ Καλός, ὁ Κακός καί ὀ Ἄσχημος.  (The Good, the Bad and the Ugly) 1966

Χοιρινό κατσαρόλας μέ δενδρολίβανο.

Θά σᾶς προτείνω  ἕνα  ὡραιότατο φαγητό, κυριακάτικo καί ἑορταστικό. Τό δυνατό σημεῖο τοῦ φαγητου εἶναι ἡ ὑπέροχή  μυρωδιά ἀπό τό δενδρολίβανο πού θά χρησιμοποιηθεῖ. 

Cummulenia κολοκυθοκεφτεδάκια.

 Θέλετε ἕνα ὡραῖο μεζεδάκι γιά τά οὐζάκια σας;  Κάντε κολοκυθοκεφτεδάκια!  Πηγαίνουν θαυμάσια καί με μπῦρα. Βέβαια, εῖναι λίγο μπελαλίδικα στό φτιάξιμο, ἀλλά νομίζω ὅτι ἡ γεύση τους ἀξίζει τόν κόπο σας.
Ἄν άποφασίσετε λοιπόν νά τά φτιάξετε, ἄς ἔχετε ὑπ΄ὄψιν σας καί τήν παρακάτω συνταγή πού σ[ας προτείνω

Ἡ ἱστορία ἔγραψε, αὐτά πού εἶπαν....

Νικάμε αδέρφια, μην τους φοβάστε.... νικάμε.

Χωρίς πολλά λόγια, μοιραζόμαστε τίς άπόψεις τοῦ φίλου καί ἀδελφοῦ Θάνου, ἀπό τό Koukfamily

Ο όλεθρος που θα μας οδηγήσει στην σωτηρία πλησιάζει.....
Για μας τους φτωχούς οι απώλειες θα είναι πενιχρές... Οι εχθροί μας όμως θα καταστραφούν....

Η Μάχη θυμίζει τις Θερμοπύλες ....
Μπορεί να πέσουμε, αλλά στο τέλος οι εχθροί μας (πλούσιοι, τραπεζίτες και προδότες πολιτικοί) θα καταστραφούν και τα παιδιά μας θα σωθούν....

Τα νέα που άκουσα σήμερα φίλοι μου στα δελτία ειδήσεων, με χαροποίησαν πολύ.
Ολοι αυτοί που μας οδήγησαν με τεχνητό τρόπο, στην σημερινή τραγική κατάσταση σε ολόκληρο τον κόσμο είναι τρομοκρατημένοι...
Και άρα εφόσον οι εχθροί μας είναι τρομοκρατημένοι πάει να πεί ότι νικάμε αδέρφια.

Δημοσιοϋπαλληλολαγνεία

Σήμερα τό πρωϊ  ἡ Λούκα Κατσέλη στήν ἐκπομπή τοῦ Καμπουράκη, πολιτικάντικα σκεπτόμενη, εἶπε  ὁτι, λόγω τῆς μείωσης τῶν μισθῶν τῶν ὑπαλλήλων τοῦ δημοσίου, θάπρεπε τό Ταμεῖο Παρακαταθηκῶν καί Δανείων, νά τούς προσέξει λιγάκι, ἀναφορικά μέ τά στεγαστικά τους δάνεια.
Στό σημεῖο αὐτό, ἐκανε μιά νύξη ὁ Καμπουράκης ὁτι ἀντίστοιχα προβλήματα ἔχουν καί οί ἐργαζόμενοι στόν ἰδιωτικό τομέα, καί ἡ Κατσέλη συμφώνησε βιαστικά, λέγοντας κάτι ἀοριστίες. Ἀμέσως μετά ἡ συζήτηση ἀλλαξε.